Αυτό το άρθρο αξίζει πραγματικά να το διαβάσετε





Δευτέρα, 27 Οκτώβριος 2008

SENTIMENT by Tradenews - Δευ Οκτ 27, 2008 2:06

[προσοχή: κάποια links παρουσιάζονται ως χρωματιστές γραμμές - παρακαλώ κάντε κλικ για μεταφορά στην αντίστοιχη ιστοσελίδα]




Απάτη - Αρθρο 386 Ποινικού Κώδικα :

1. Οποιος με σκοπό να αποκομίσει ο ίδιος ή άλλος παράνομο περιουσιακό όφελος βλάπτει ξένη περιουσία πείθοντας κάποιον σε πράξη, παράλειψη ή ανοχή με την εν γνώσει παράσταση ψευδών γεγονότων σαν αληθινών ή την αθέμιτη απόκρυψη ή παρασιώπηση αληθινών γεγονότων τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών και αν η ζημία που προξενήθηκε είναι ιδιαίτερα μεγάλη, με φυλάκιση τουλάχιστον δύο ετών.
(...)
"3. Επιβάλλεται κάθειρξη μέχρι δέκα ετών: α) αν ο υπαίτιος διαπράττει
απάτες κατ`επάγγελμα ή κατά συνήθεια και το συνολικό όφελος ή η
συνολική ζημία υπερβαίνουν το ποσό των δέκα πέντε χιλιάδων (15.000)ευρώ. ή β) αν το περιουσιακό όφελος ή η προξενηθείσα ζημία υπερβαίνει συνολικά το ποσό των εβδομήντα τριών χιλιάδων (73.000)ευρώ.
______________________________
Aληθινή αξία, στον κόσμο του flatcurrency όπως ήδη έχει γίνει αντιληπτό, δεν έχουν τα νομίσματα που έχουν πλημμυρίσει τον κόσμο. Αληθινή αξία, διαχρονικά, έχει μόνο το πολυτιμότερο μέταλλο, ο χρυσός. Οι κεντρικές τράπεζες, κατάφεραν τον περασμένο αιώνα να αποκτήσουν βαθμιδόν το 25% των παγκόσμιων αποθεμάτων του χρυσού. Είπα και προηγουμένως, πως οι ΗΠΑ απογυμνώθηκαν από τα μισά αποθέματα τους σε μόλις 2 δεκαετίες. Τι το σημαντικό όμως εμπεριέχει αυτή η «πολιτική»;
Αυτό που πραγματικά συμβαίνει είναι ότι στο κόσμο του χρήματος-κομφετί, τoν κόσμο των παραισθήσεων, για να μπορέσει το χρήμα να δουλέψει ως “legaltender” και μέσο πίστης (fiduciae), όπου οι συναλλαγές βασίζονται στην «πεποίθηση ότι αυτό το μέσο πληρωμών είναι αξιόπιστο», ότι «το οικονομικό περιβάλλον είναι ασφαλές», ότι «το reservecurrency (βλ. δολάριο) είναι ισχυρό», το ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ανταλλακτικό και συναλλακτικό μέσο αξίας (βλ. Χρυσός) πρέπει με κάθε τρόπο να είναι σταθερό, αμετάβλητο και ΥΠΟΤΙΜΗΜΕΝΟ. Η σταθερή αξία του χρυσού δείχνει ότι επικρατεί οικονομική σταθερότητα. Ότι η κατάσταση είναι «υπό έλεγχο» και η γυναίκα του Καίσαρα φαίνεται τίμια. Αυτό ωφελεί τα μέγιστα την κυκλοφορία και την υπερπαραγωγή του «χάρτινου χρήματος» και διασφαλίζει την συνέχεια του συστήματος που βασίζεται στην κατανάλωση και τα χρέη.
Επαναλαμβάνω: «...που βασίζεται στην κατανάλωση και τα χρέη».
Για τον λόγο αυτό, την αγορά του χρυσού «ελέγχουν» οι μεγαλύτερες τράπεζες στον κόσμο, οι λεγόμενες «ΒullionBanks». Οι τράπεζες αυτές λειτουργούν ως μεσάζοντες μεταξύ των εκδοτών του χρήματος (των Κεντρικών Τραπεζών) και της αγοράς του χρυσού, η οποία κατά βάση λειτουργεί στο Λονδίνο στο London Bullion Market (LBM). Το LBM είναι μια OTC (OverTheCounter) αγορά, δηλαδή εξωχρηματιστηριακή, όπου οι συναλλαγές διεκπεραιώνονται ανάμεσα σε 2 μέρη χωρίς πολλές διατυπώσεις. Είναι μια σκοτεινή αγορά.
Πως ακριβώς λειτουργεί το σύστημα; Οι Κεντρικές Τράπεζες, δανείζουν τις BullionBanks με μεγάλες ποσότητες χρυσού και με χαμηλό σχετικά επιτόκιο (περί το 1%). Τον χρυσό αυτόν οι BullionBanks(BB) τον διαθέτουν αμέσως στην αγορά με αποτέλεσμα την «καταστολή» των τιμών του μετάλλου. Με τα χρήματα που λαμβάνουν ως αντάλλαγμα από την πώληση,οι BBαγοράζουν Treasuries, δηλαδή ομόλογα του Αμερικάνικου Δημοσίου. Αυτό είναι το carry-trade του χρυσού. Δανείζομαι με 1% και δανείζω με 4-5%. Αυτή πρακτική εφαρμόζεται από το 1990 σταθερά. Είναι μια μόνιμη πηγή κέρδους για τις απλές Τράπεζες και μια ιδιαίτερα «ωφέλιμη» πρακτική για τις Κεντρικές Τράπεζες.
Η εξίσωση έχει ως ακολούθως: ελεγχόμενη τιμή του χρυσού = ελεγχόμενος πληθωρισμός = εμπιστοσύνη στο (χάρτινο) νόμισμα = μεγάλη ζήτηση για κρατικά ομόλογα (και κρατικό δανεισμό…) = χαμηλά επιτόκια ομολόγων = χρηματιστηριακή ‘ευφορία’ = συνέχιση στην υπερπαραγωγή χρήματος = «τι ωραία οικονομία που έχουμε, τι καλά που περνάμε».
Η πρακτική αυτή, φυσικά, δεν θα μπορούσε να υφίσταται αν υπήρχε ένα άλλο σύστημα από το FlatCurrency, αν ήταν ακόμα σε ισχύ μια συνθήκη σαν την Bretton-Woods, αν οι Τράπεζες δεν είχαν μαζέψει τόσο χρυσό (τον περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη οντότητα) και φυσικά, αν οι Κεντρικές Τράπεζες δεν είχαν το πάνω χέρι στην έκδοση και την κυκλοφορία του χρήματος. Μα πάνω απ’ όλα, αν οι Κεντρικές Τράπεζες, οι οποίες δεν λογοδοτούν σε κανένα και διέπονται από ασυλία (immunity) υποχρεώνονταν να ανακοινώνουν αυτές τις συναλλαγές. Το 2006 το ΔΝΤ, προσπάθησε να υποχρεώσει τις Τράπεζες να προβαίνουν σε ανακοινώσεις. Για την ακρίβεια τις «ενθάρρυνε». Τρίχες.
Η πρακτική αυτή έχει και τα εξής ‘εναλλακτικά’ παρακλάδια:
Α. GoldSwaps(1). Δύο κεντρικές τράπεζες, ανταλλάσσουν μεταξύ τους αποθέματα χρυσού υπό την μορφή μίσθωσης ή δανείου. Εγώ έχω 10 εσύ 11, πάρε τα δικά μου 11 και εγώ τα δικά σου 10. Τι νόημα έχει αυτό; Ότι καθίσταται δυσχερής (δυσχερέστατος) ο έλεγχος των αποθεμάτων τους. Κοινώς, αν δεν μπορείς να τους πείσεις, μπέρδεψε τους. Αυτό λέγεται παραπλάνηση.
GoldSwaps(2).Δύο κεντρικές τράπεζες προβαίνουν σε μια ανταλλαγή χρυσού έναντι συναλλάγματος. Πάρε χρυσό, δώσε πχ δολάρια. Κατ’ αυτόν τον τρόπο μία κεντρική τράπεζα παρεμβαίνει σε μια αγορά συναλλάγματος και η άλλη στην αγορά του χρυσού (και φυσικά των Treasuries). Σε τι χρησιμεύουν αυτές οι πρακτικές; Στην χειραγώγηση των αγορών και στο γεγονός ότι σε κανένα ισολογισμό δεν φαίνεται καμία μεταβολή στα στοιχεία των αποθεμάτων καμίας από τις εμπλεκόμενες Κεντρικές Τράπεζες. Είναι μια καταπληκτική μέθοδος επέμβασης στις αγορές, χωρίς να χρειάζεται να δίνει λογαριασμό, κανένας. Τα αποθέματα «παραμένουν σταθερά». Αυτό λέγεται και διπλοεγγραφή. Ή κοινώς: λες πως έχεις κάτι που δεν έχεις ή δεν δηλώνεις κάτι που έχεις.
Β. ForwardHedging ή προπώληση χρυσού.Αυτό βασικά είναι στην σύλληψη του, μια υγιής διαδικασία. Ένας παραγωγός χρυσού (goldminer) προπωλεί την παραγωγή του στην αγορά (spotmarket). Τον χρυσό αυτό πρόκειται να τον εξάγει από την γη. Προκειμένου να καλύψει την ζήτηση και την φυσική παράδοση του μετάλλου, δανείζεται χρυσό από τις Κεντρικές Τράπεζες με την λογική ότι θα αποπληρώσει το δάνειο με την μελλοντική παραγωγή του. Στον θαυμάσιο όμως κόσμο μας, αυτά είναι άλλα λόγια να αγαπιόμαστε. Μια εταιρεία παραγωγής, δανείζεται (μέχρι και για μια 15ετία!!) ποσότητες χρυσού που πρακτικά είναι αδύνατον να καλύψει από την μελλοντική παραγωγή της «υποστηριζόμενη» από μια κεντρική τράπεζα και μια BullionBank (ως μεσάζοντα). Στη συνέχεια, διοχετεύει αυτήν την τεράστια ποσότητα χρυσού στην αγορά προκειμένου να κρατήσει τις τιμές όσο το δυνατόν χαμηλότερα,ή να «καταπνίξει» ένα ράλι.
Η εταιρεία αυτή λέγεται BarrickGold, η BullionBankJPMorganκαι στην θέση της Κεντρικής Τράπεζας, είναι απλά όλες.
Η BarrickGold είναι μια αμαρτωλή εταιρεία στον χώρο. Η ίδια έχει βρεθεί 2 φορές στο εδώλιο για χειραγώγηση της αγοράς του χρυσού. Και τις 2 φορές απηλλάγη με το αιτιολογικό ότι δεν μπορούσε να εναχθεί χωρίς την συνεναγωγή και των λοιπών εταιριών που αναφέρονταν ότι χρησιμοποιούν τις ίδιες πρακτικές και επίσης ότι δεν μπορεί να υπάρξει απόφαση κατά των Κεντρικών Τραπεζών λόγω της ασυλίας που απολαμβάνουν. Απηλλάγη για τυπικούς λόγους.
Στο απυρόβλητο το σύστημα - θα ήταν και περίεργο να συνέβαινε και αλλιώς.
Όμως, στην 2η υπόθεση κατά της εταιρείας, η Barrick αμυνόμενη, υποστήριξε ότι δεν φέρει καμία ευθύνη διότι απλά (όπως ομολόγησε) «λειτουργούσε ως αντιπρόσωπος της JPMorganκαι άλλων τραπεζών οι οποίες έχουν ασυλία (ασυλία έχουν οι Κεντρικές Τράπεζες)». Άρα το ίδιο θα έπρεπε να ισχύσει και γι αυτούς.



http://www.lemetropolecafe.com/img20...otiontodis.pdf


Η τραγική αυτή ομολογία αρκεί, τουλάχιστον, για την ηθική καταδίκη αυτών των πρακτικών. Και επιπροσθέτως, είναι το επιστέγασμα των προσπαθειών κάποιων ανθρώπων και ενώσεων όπως του GoldAntiTrustAction (GATA) του δικηγόρου ReginaldH. Howe(βλ. και www.goldensextant.com) της εταιρείας Blanchard & CO (ως ενάγουσας), του NickJones, του ChrisPowell, του JamesTurk. Τα ονόματα δεν σας λένε τίποτα. Τους αναφέρω ονομαστικά επί τιμή. Σε αυτόν τον κόσμο της σιωπής και της εξαπάτησης, το να λες την αλήθεια είναι επαναστατική πράξη, όπως είχε πει και ο Όργουελ.



Αν κάποιος αμφιβάλλει για το γεγονός ότι Κεντρικές Τράπεζες (και Κυβερνήσεις ως συναυτουργοί), στηρίζουν την απαξίωση του χρυσού με κάθε τρόπο προκειμένου να στηρίξουν το χάρτινο σύστημα τους (με ΚAΘΕ ΤΡOΠΟ), ας έχουν υπόψη τους και τα εξής:
Α. Το 1998 ο MAESTROAlanGreenspan(και Ιππότης της Αυτού Μεγαλειότητος) δηλώνει σε μια αποστροφή του στο HouseBankingCommitteeότι: "(...) ούτε τα ιδιωτικά συμφέροντα μπορούν να περιορίσουν το goldsupply - ενός commodity του οποίου τα παράγωγα διαπραγματεύοντα overthecounter, ενώ οι Κεντρικές Τράπεζες είναι έτοιμες να δανείσουν χρυσό σε αυξημένες ποσότητες, σε περίπτωση που η τιμή αυξηθεί»
"Nor can private counterparts restrict supplies of gold, another commodity whose derivatives are often traded over-the-counter, where central banks stand ready to lease gold in increasing quantities should the price rise."
http://www.federalreserve.gov/boardd...8/19980724.htm
Αυτός είναι ο ορισμός της χειραγώγησης. Μαέστρο πιάσε έναν καλαματιανό.
Β. Στην αγωγή του κατά της Barrick, ο Howeαναφέρεται σε ιδιωτικά σχόλια του Κεντρικού Τραπεζίτη της Μεγάλης Βρετανίας EdwardGeorge"Κοιτάζαμε στην άβυσσο, σε περίπτωση που η τιμή του χρυσού αυξανόταν περαιτέρω, ένας ή περισσότεροι επενδυτικοί οίκοι, θα έκλειναν και θα έπαιρναν μαζί τους και τους υπόλοιπους. Επομένως, με κάθε κόστος, οι κεντρικές τράπεζες έπρεπε να καταστείλουν την τιμή του χρυσού, να την «διαχειριστούν». Ήταν πολύ δύσκολο να ελέγξουμε την τιμή του χρυσού, αλλά το πετύχαμε. Η FED ήταν πολύ «ενεργή» στο να μειώσει την τιμή του χρυσού. ΤοίδιοκαιηΜεγάληΒρετανία."
«We looked into the abyss if the gold price rose further. A further rise would have taken down one or several trading houses, which might have taken down all the rest in their wake. Therefore, at any price, at any cost, the central banks had to quell the gold price, manage it. It was very difficult to get the gold price under control, but we have now succeeded. The U.S. Fed was very active in getting the gold price down. SowastheU.K. [UnitedKingdom].»
Σε τι αναφερόταν ο Eddie; Το 1999, στο Λονδίνο, στο LBΜ, η GoldmanSachs λέγεται ότι είχε σορτάρει περί τους 1000 τόνους χρυσού. Μάλιστα λέγεται ότι το είχε πράξει για λογαριασμό της Αμερικάνικης Κυβέρνησης. Πιθανή άνοδος του μετάλλου θα οδηγούσε στην κατάρρευση, όπως έλεγε ο Eddie. Ο λόγος είναι απλός. Η Goldman θα έπρεπε να αγοράσει πάλι πίσω τον χρυσό που είχε δανειστεί σε πολύ μεγαλύτερες τιμές τις οποίες θα επέτεινε το shortsqueeze, η πίεση των short από τις εντολές αγοράς για μια τόσο μεγάλη ποσότητα. Το spread αυτό, το περιθώριο δηλαδή μεταξύ της τιμής που η Goldman είχε δανειστεί τον χρυσό από τις Κεντρικές Τράπεζες και τον είχε πουλήσει στην αγορά έως την τιμή που θα χρειαζόταν να τον «επαναγοράσει», ήταν καταστροφικό.
Τι συνέβη λοιπόν; Η Μεγάλη Βρετανία ανακοίνωσε ότι ΠΡΟΤΙΘΕΤΑΙ να πουλήσει τα μισά αποθέματα της σε χρυσό, περίπου 400 τόνους. Μια τέτοια μεγάλη ποσότητα θα πίεζε τις τιμές μέχρι η Goldman να καλύψεi τα short της. Απλά θυσιάστηκε ο μισός πλούτος που οι Βρετανοί είχαν συγκεντρώσει μετά από αιώνες αποικιοκρατίας (είχαν ιδρώσει, τα παιδιά), για τα μάτια κάποιων παλικαριών – InvestmentBanksters. Η απόφαση προκάλεσε σάλο, αλλά φυσικά αυτό δεν αποτέλεσε ποτέ λόγο αναίρεσης της (φανταστείτε πόσοι και προπάντων ποιοι ήταν μπλεγμένοι). Η Βρετανία πούλησε τον χρυσό σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα (περί τα $255!) και μόλις η πώληση ολοκληρώθηκε, ο χρυσός ξεκίνησε την ανοδική κούρσα του για το χιλιάρικο... Ξέρετε ποιος έλαβε την απόφαση τότε, ως Υπουργός Οικονομικών; Ο (κατά τα ελληνικά και ξένα ΜΜΕ) «μάγος» GordonBrown. http://www.kolonaki-press.com/o-mago...ikonomias.html
Ο σημερινός πρωθυπουργός τους.


Από εδώ σεν υποστηρίζεται ΤΙΠΟΤΑ χωρίς στοιχεία, Διαβάστε λοιπόν το σχετικό άρθρο των Times του Λονδίνου
http://www.timesonline.co.uk/tol/news/politics/article1655001.ece
...και ψάξτε να βρείτε την τοποθέτηση του Sir Peter Tapsall στο House of Commons την 16η Ιουνίου 1999.

Αν κάποιος έχει αντιρρήσεις, ας ακούσει κι αυτό: Στις περιπτώσεις πωλήσεων συνηθίζεται το γεγονός να μην προαναγγέλλεται αλλά να έπεται των πωλήσεων για να μην επηρεάζεται η αγορά. Πόσο μάλλον σε τέτοιες μεγάλες πωλήσεις. Κάποιοι όμως φλέγονταν στα πατζάκια.Και έπρεπε οπωσδήποτε να κάνουν ό,τι μπορούν γι αυτό ακριβώς: να επηρεάσουν την αγορά. Παράνομο; Το πιο σύντομο ανέκδοτο.

http://www.telegraph.co.uk/htmlConte...08/ngol08.html
[‘Brown to sell half UK gold reserves’]
Γ. Στο ετήσιο report της του 2003 η Κεντρική Τράπεζα της Αυστραλίας αναφέρει: «Τα αποθέματα ξένων νομισμάτων και χρυσού, κατέχονται βασικά για παρεμβάσεις στις αγορές συναλλάγματος.»



«Foreign currency reserve assets and gold are held primarily to support intervention in the foreign exchange market.»

http://www.rba.gov.au/PublicationsAn...al_markets.pdf
Δ. Με το νόμο H.R.4541 (περί εκσυγχρονισμού της αγοράς παραγώγων) το 2000, η Αμερικάνικη κυβέρνηση περιορίζει την παρακολούθηση και των έλεγχο της αγοράς των μετάλλων και της ενέργειας .
http://thomas.loc.gov/cgi-bin/query/D?c106:3:./temp/~c106YktHt4::
Ε. Κρατικός Οργανισμός, ονόματι "ExchangeStabilizationFund". Ψάχτε να δείτε τι συμβαίνει. Αμέτρητες οι καταγγελίες για χειραγώγηση της αγοράς χρυσού από δαύτον..
http://en.wikipedia.org/wiki/Exchang...ilization_Fund
ΣΤ. Η ετήσια παραγωγή χρυσού είναι περί τους 2.500 τόνους κατα Μ.Ο. την τελευταία δεκαετία. Παρόλαυτά τα συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης αντιστοιχούν στα περί τους 26.000 τόνους, 10 φορές πάνω! Τα στοιχεία αυτά προέρχονται από έναν κρατικό οργανισμό που και καλά ελέγχει τους Τραπεζικούς Οργανισμούς στην Αμερική, τo Office of the Comptroller of the Currency (OCC).
Είναι τέτοια η ελεγκτική δεινότητα τους (μιλάμε για κόσκινο με τριπλή σίτα), που στον πρόλογο της Έκθεσης των Πεπραγμένων του 2007 ο Πρόεδρος μας λέει: « Η ετήσια έκθεση αυτής της χρονιάς (του 2007) αντανακλά το βάθος – και την δύναμη – του εθνικού τραπεζικού συστήματος και του OCC. Είμαι στην ευχάριστη θέση να αναφέρω ότι το σύστημα είναι σώο και ασφαλές και απόλυτα ικανό να υποστηρίξει τις ανάγκες των ιδιωτών και επαγγελματιών πελατών του». ΚαλύτεραναδιαβάζωΘανάσηΜαυρίδη.
"This year’s Annual Report reflects the reach – and the strength – of the national banking system and the Office of the Currency. I am pleased to report that the system remains safe and sound, and fully able to support the needs of its consumer and business customers"
http://www.occ.treas.gov/annrpt/2007AnnualReport.pdf
Από προηγούμενα report του OCC, βλέπουμε κάποια πράγματα που δεν τα πιστεύουμε.
http://www.occ.treas.gov/ftp/release/2007-120a.pdf
Όπως, ότι η Αμερικάνικη συμμετοχή στην αγορά παραγώγων ανέρχεται στο ποσό των $160 τρις (στο β’ τρίμηνο του 2007 απ’όπου τα στοιχεία) εκ των οποίων τα περίπου $150 τρις τζιράρουν 5 τράπεζες!! Πέντε τράπεζες. Η μία ήταν η Wachovia. Τα υπόλοιπα ψίχουλα τα μοιράζονται οι υπόλοιπες 963... Οι πρώτες 2 δε, η JP Morgan και η Bank of America κατέχουν μερίδιο $100 τρις. Λέτε να κινούν τα νήματα στις αγορές; $100 τρις είναι όσα παράγει όλος ο πλανήτης σε 2 χρόνια. Είναι όσα θα παράγει (σε τιμές 2008) η Ελλάδα σε 250 χρόνια. Είναι η φούσκα του ΑΙΩΝΑ.


Την ίδια στιγμή 5 τράπεζες κάνουν – σε μια αγορά με τζίρο $3,2 τρις την ημέρα (τιμές 2007) – το 60% του τζίρου στο FOREX. Και αυτό το πληροφορούμαστε από την Bank of International Settlements (BIS) εδώ:





Τώρα λοιπόν εγώ σας ρωτάω ξανά:
ΠΟΙΟΣ ΚΥΒΕΡΝΑ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ; ΠΟΣΟ ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΓΟΡΕΣ; ΠΟΣΟ ΕΛΕΓΧΟΥΝ ΟΙ ΕΛΕΓΚΤΕΣ ΤΟΥΣ ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΟΥΣ;
Αν πιστέψουμε τον μέγα τραπεζίτη MayerAmschelRothschild (της γνωστής οικογενείας) που είχε πει: «Επιτρέψτε μου να εκδίδω και να κυκλοφορώ το νόμισμα και δεν με νοίαζει ποιος φτιάχνει τους νόμους»
"Permit me to issue and control the money of a nation, and I care not who makes its laws."
...τότε δεν έχουμε αμφιβολία, ότι τα κατάφεραν.
Φανταστείτε τώρα για λίγο αυτόν το αρχηγό, το ατρόμητο Γεράκι που στολίζει το οικόσημο της FED, και την παρά πόδας αυτής, Αμερικάνικη Αυτοκρατορία, η οποία λανσάρεται ως η οικονομική υπερδύναμη και πουλάει το Αμερικάνικο όνειρο της στους λαούς του κόσμου, με την υπεράνω και Θεόδοτη αντίληψη κυριαρχίας που τους χαρακτηρίζει, ότι στην πραγματικότητα
Α. Έχουν το μεγαλύτερο έλλειμμα
Β. Το πιο ελλειμματικό εμπορικό ισοζύγιο
Γ. Εκρηκτικό πληθωρισμό. Εκρηκτικό; Μάλιστα κύριοι. Ασφαλώς και δεν θα γνωρίζετε ότι ο CPI, ο δείκτης πληθωρισμού των ΗΠΑ έχει 2 φορές αναθεωρηθεί ως προς τον τρόπο υπολογισμού του τα τελευαταία 25 χρόνια. Μια φορά το 1983 επί Ρήγκαν και άλλη μια το 1998 επί Κλίντον. Με βάση λοιπόν την μέχρι το 1998 μεθοδολογία, ο πληθωρισμός των ΗΠΑ ανέρχεται στο 7,3% περίπου (Απρ.08) και με βάση την μέχρι το 1983 μεθοδολογία, στο 11,5% περίπου (Σεπ08). Δείτε τα διαγράμματα, λοιπόν. Ο καλός ο μάγειρας...



Δ. Σε ένα δείκτη που μετρά το απλό, το άθροισμα της ανεργίας και του πληθωρισμού και που καλείται ο δείκτης της δυστυχίας (miseryindex) τα σχόλια περιττεύουν. Αν προστεθεί και ο HousingIndex, τα άλλα είναι ιστορία.



Ε. Αέρα κοπανιστό σε I.O.U.’s. Τι είναι τα ΙΟUs; Τα ΙΟUSείναι κατά βάση τα Treasuries, πες τα ομόλογα του Αμερικάνικου Δημοσίου. Είναι από την φράση Ι-Οwe-You (σου χρωστάω) και βασιλεύουν στο χαρτοβασίλειο των paperassets. Το Αμερικάνικο Δημόσιο, ως ο τελευταίος Λευκός Ιππότης μετά το πριγκηπόπουλο που γονάτισε, την FED, με τις πλάτες της μεγαλύτερης υποστηρικτικής δύναμης, των φορολογούμενων, συνεχώς δανείζεται για να εξυπηρετεί τις «τρέχουσες» ανάγκες και να καλύπτει τα τοκοχρεολύσια του παρελθόντος. Tώρα δανείζεται και χρεώνεται για να σώσει και αυτούς από τους οποίους δανείζεται. Τα νούμερα της φούσκας, όμως, όπως θα έχετε καταλάβει, δεν μπορεί πλέον να τα συλλάβει ανθρώπινος εγκέφαλος και δεν μπορεί να τα αντιπαρέλθει ούτε καν ολόκληρος ο πλανήτης. Είναι εξωφρενικά. Αν η Αμερικάνικη κυβέρνηση έδινε $100 κάθε δευτερόλεπτο για να αποπληρώσει το ΣΗΜΕΡΙΝΟ της χρέος, θα χρειαζόταν 528 χρόνια για να ξεχρεώσει.
Από τα $12 τρις του Μ3, του χρήματος που κυκλοφορεί κατά την FED, μόλις το 1 είναι πραγματικό χρήμα. Μόλις το 10% είναι χαρτονομίσματα, δηλαδή. Τα υπόλοιπα είναι ΑΕΡΑΣ. Λογιστικές εγγραφές και κουραφέξαλα. Τίποτα.


Αυτός είναι ο κόσμος της ελεγχόμενης και Διατεταγμένης Οικονομίας (Command Economy).
Όπου οι άνθρωποι υπακούουν στα κελεύσματα των ισχυρών, ως ανήμπορα ρομπότ...
Και έρχεται λοιπόν η ώρα που οι ΗΠΑ δεν θα μπορούν να κάνουν ούτε αυτό: να πληρώνουν τους τόκους του χρέους τους. Ήδη μάλλον δεν μπορούν. Σας το έδωσα με τα λόγια της FEDτου ST.Louisπρόσφατα: «Τεχνικά» έχουμε πτωχεύσει. Και τα IOU’s, από εκεί που θα έχουν επιτόκιο 4-5-6% κάποια μέρα θα φτάσουν στο 10% ή το 20% ή το 50%. Ή και παραπάνω. Την μέρα αυτή το κράτος θα πει: Δεν μπορώ άλλο. Την μέρα αυτή θα μπούμε επισήμως στο Depression.
Την ημέρα αυτή ο κόσμος μας θα είναι και επισήμως άλλος. Γιατί μερικοί άνθρωποι έχουν ανάγκη το «επισήμως»... Πρέπει να τους το πουν στα νέα, να το ακούσουν στις ειδήσεις. Να το διαβάσουν από «έγκυρες πηγές».
Κάπου εδώ κλείνω τον κύκλο των αναδρομών και των παραθέσεων σε ένα σύστημα που όπως φάνηκε με στοιχεία
Α. Μεθοδικά έχει καταλήξει να είναι έρμαιο και υποχείριο (τελικά δημιούργημα) μιας κάστας (μιας ελίτ) που λέγονται InvestmentBankers
ι. Οι οποίοι έχουν διασφαλίσει την απόλυτη κυριαρχία τους στην έκδοση και την κυκλοφορία του χρήματος, την οποία είτε αφαίρεσαν από τα κράτη είτε τους την παρέδωσαν ‘οικειοθελώς’
ιι. Έχουν επιβάλλει έναν χάρτινο κόσμο «πλαστικής ευημερίας» ο οποίος βασίζεται στα αέναα κρατικά χρέη και στον ιδιωτικό υπερκαταναλωτισμό (και δανεισμό βεβαίως)
ιιι. Έχουν παροπλίσει το μόνο μέσο αξίας, τον χρυσό, τον οποίο χρησιμοποιούν ως μέσο χειραγώγησης των αγορών
ιv. Έχουν πετύχει τους σκοπούς τους και το σημαντικότερο έχουν βυθίσει τον κόσμο στο καυτό νερό, με την μέθοδο «του βατράχου». Αφού τον έβαλαν στην κατσαρόλα, ανέβασαν σιγά-σιγά την θερμοκρασία και αυτός πλέον βράζει εκεί μέσα χωρίς να ξέρει τι συμβαίνει και τι μέλλει να συμβεί. Το σημαντικότερο: δεν ξέρει ποιος του φταίει
Β. Ένα σύστημα (houseofcards) το οποίο βασίστηκε στην εμπιστοσύνη του ενός προς τον άλλο (κύριε ελέησον), καταρρέει. Κατάχρεο. Ανήμπορο. Ξέρετε που θα βρισκόταν ο δημοφιλής DOW, αν η αξία του υπολογιζόταν σε χρυσό;

ΣΤΑ ΤΑΡΤΑΡΑ...


Αυτό το ΚΡΑΧ δεν μπορούσαμε να το δούμε λόγω της μυωπίας από το Flat Currency. ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ. ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ.

Σε οποιονδήποτε επομένως αρνείται την πραγματικότητα (άπαξ και την γνωρίζει) του ταιριάζει ένα σχόλιο το οποίο διάβασα περιδιαβαίνοντας τα ιστολόγια και ξεφυλλίζοντας τα βιβλία για να σας παρουσιάσω τα στοιχεία που αναφέρθηκαν:
«Αυτοί οι άνθρωποι (οι άπιστοι...), δεν πρέπει να πηγαίνουν για ψώνια μόνοι, ούτε στο μανάβικο».

Κι έρχονται ο Greenspan και ο Bernanke και μας λένε ότι είναι "σοκαρισμένοι" από τις εξελίξεις και ο Greenspan ότι υπήρχαν "κενά" στην ιδεολογία του περί αγορών.
http://www.bloomberg.com/apps/news?p...Xk8&refer=home
Greenspan Concedes to `Flaw' in His Market Ideology
Η ομολογία του Maestro περί χειραγώγησης της αγοράς χρυσού από τις Κεντρικές Τράπεζες που αναφέρεται παραπάνω, είναι στα πλαίσια ενός λογιδρίου περί "μη ύπαρξης ανάγκης για κανονιστικές παρεμβάσεις στην αγορά παραγώγων". Και ΤΟΛΜΟΥΝ αυτά τα πιόνια του συστήματος να μας πλασάρονται σήμερα ως "σοκαρισμένα" ανθρωπάκια; Είναι δυνατόν να αγνοούσαν μια κατάσταση δεκαετιών την οποία υπέθαλψαν σαν τους χειρότερους εγκληματίες; Με τόσα στοιχεία που και ένας ΑΣΧΕΤΟΣ μπορει να καταλάβει τι τον περιμένει; Ποιον κοροϊδεύουν; Έλεος...
Τέλος, να πω κάτι τελευταίο. Προσπάθησα να κάνω την παράθεση όσο πιο αντικειμενική γινόταν. Με την φωνή των άλλων και με στοιχεία «δικά τους».
Είναι θλιβερό, ότι ένας αμύητος, ερασιτέχνης και ανειδίκευτος άνθρωπος, όπως εγώ, μπόρεσα με τίμημα τον χρόνο μου και κίνητρο το ενδιαφέρον, να βρω τόσες «σκοτεινές» άκρες των νημάτων που κινούν την πραγματικότητα. Είναι όλα εκεί έξω. Το λυπηρό έγκειται στο ότι στα εγχώρια ΜΜΕ και φυσικά στα διεθνή, βλέπεις ακόμα με θαυμαστή πνευματική δουλοπρέπεια και εγκεφαλική ραστώνη να αναπαράγονται οι γνώμες των Guru, των Αναλυτών, των πρώην και νυν ιθυνόντων, κλπ. εκ των οποίων οι περισσότεροι είναι συνένοχοι και συνυπαίτιοι για ό,τι συμβαίνει ή μέλλει να συμβεί.
Βλέπεις, με οργή, να «επιβάλλεται» ένα πακέτο στήριξης €28δις στις δικές μας τράπεζες, την απληστία των οποίων πατρόναρε τα τελευταία χρόνια το κράτος μαζί με την ΤΤΕ (όπως κατήγγειλε πρόσφατα με στοιχεία το ΕΚΠΟΙΖΩ και αναφέραμε εκτενέστερα) ενώ ας πούμε κανένα μέτρο δεν λαμβάνεται για αυτούς που πραγματικά εξαπατήθηκαν και πραγματικά θα υποφέρουν, τους «πελάτες» (και συχνά τα στελέχη) αυτής της οργανωμένης ανικανότητας, κουτοπονηριάς και συμφεροντολογίας, που προκαλεί αηδία – τους κοινούς θνητούς. Χρόνια θα παλεύει το κράτος να βρει «πόρους» για να δώσει πχ επίδομα πετρελαίου θέρμανσης ή να υποστηρίξει προγράμματα πρόνοιας για απόρους. Να αυξήσει τα κονδύλια για την εκπαίδευση. Το κράτος πρόνοιας. Αλλά σε 10 μέρες, βρήκε €28 δις, δικά σας και δικά μου για να στηρίξει αυτούς που ακόμα και φέτος εμφανίζουν εκατοντάδες δις κέρδη. Μήπως έχουμε ξεχάσει, αγαπητοί πολίτες του κόσμου, ότι όσοι βρίσκονται εκεί πάνω, εκεί έξω, είναι κατά παραχώρηση, με βάση την αρχή της λαϊκής κυριαρχίας, αιρετοί και ελεγχόμενοι, με γνώμονα το δημόσιο (δηλ. Το κοινό) συμφέρον; Αυτές οι 18 λέξεις έχουν γίνει γαργάρα. Η μόνη ανθρώπινη υπερδύναμη, ο απλός κόσμος, εμείς, κοιμόμαστε στη νάρκη της άγνοιας, της «ευημερίας», των ψευδαισθήσεων των τάχαμου μεγαλο-προβλημάτων μας, ζαλισμένοι στην καθημερινότητα του ο καθένας, στην εξάντληση της ενέργειας μας που παράγουμε για το τίποτα.
Αυτό το δράμα δυστυχώς, εκτυλίσσεται παγκόσμια.
Και δεν είναι καθόλου βέβαιο πως θα είναι σύντομο ή ελαφρύ. Κάθε άλλο.
Ευχαριστώ για την ανάγνωση, την υποστήριξη και την ανοχή.


υγ Την ώρα που ολοκληρώνεται η παράθεση αυτή μαθαίνω ότι τα επιτόκια των δανείων σε χρυσό εκτινάσσονται
Central banks all but stop lending bullion
http://www.euro2day.gr/ftcom_en/126/articles/379335/ArticleFTen.aspx.
"Αυξημένη ζήτηση" λέει. "Απροθυμία δανεισμο0ύ".
Πως και από την μία έχουμε "αυξημένη ζήτηση" και από την άλλη ο χρυσός καταρρακώνεται; Έλα ντε... Αυτό που πραγματικά συμβαίνει είναι ότι οι σορταρισμένες BUllion Banks προσπαθούν σαν τρελές να κρατήσουν την τιμή του μετάλλου όσο πιο χαμηλά γίνεται.Το ίδιο και οι Κεντρικές Τράπεζες. Και γι' αυτό οι πρώτες δανείζονται όσο - όσο χρυσό, με αποτέλεσμα να αυξάνονται τα επιτόκια. Έχει ξανασυμβεί.

Δείτε το διάγραμμα. Μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη...

Και τώρα δείτε το video της GATA. Xαίρετε...















Τετάρτη, 22 Οκτώβριος 2008

Sentiment by nTradenews- Τετ Οκτ 22, 2008 1:34 am




Είδαμε μέχρι στιγμής, μέσες – άκρες πως και με ποιες διαδικασίες κάποια ιδιωτικά συμφέροντα, έφτασαν να καθορίζουν τη νομισματική πολιτική σε ολόκληρο τον κόσμο και πως κατέστησαν την παγκόσμια οικονομία υποχείριο των διαθέσεων και της απληστίας τους.

Έχοντας μιλήσει για την δημιουργία της FED, για το money supply, για την αποσύνδεση του δολαρίου από τον χρυσό και πάνω από όλα για την εκχώρηση σε ιδιώτες, της ίσως πιο κυριαρχικής εξουσίας του κράτους, της εκτύπωσης και κυκλοφορίας του νομίσματος, έρχεται η ώρα να εξετάσουμε ένα από τα πιο μεγάλα «κόλπα» που λαμβάνει χώρα στην παγκόσμια οικονομική σκηνή και λέγεται “gold carry trade”.

Προτού συμβεί αυτό, ας ξεκαθαρίσουμε εκ νέου ότι: ο χρυσός, ως το πολυτιμότερο μέταλλο ανέκαθεν, ήταν το σύμβολο του πλούτου και της δύναμης.

Τα Paper assets, έγιναν το κέντρο του χρηματοπιστωτικού συστήματος, όπως είδαμε από την εγκατάλειψη της συνθήκης Bretton Woods, το 1971. Πιο πριν, μετά το κραχ του 1929 η Αμερικάνικη Κυβέρνηση είχε φροντίσει να συγκεντρώσει ό,τι χρυσό κυκλοφορούσε. Δεδομένου του Colorado Gold Rush (της μεγαλύτερης χρυσοθηρίας που έγινε ποτέ και που αντιστοιχει στο 1% των παγκόσμιων αποθεμάτων), του gold seizure του 1933 και της συγκέντρωσης του πλούτου στις ΗΠΑ, η χώρα αυτή κατέστη μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο η χώρα με τα μεγαλύτερα αποθέματα χρυσού στον κόσμο. Και επομένως η πιο ισχυρή.

Η ποσότητα των Αμερικάνικων αποθεμάτων με βάση την καταμέτρηση τους το 1953, ήταν 20.663 τόνοι. Όταν εγκαταλείφθηκε η συνθήκη Bretton Woods, το 1971, τα αποθέματα των ΗΠΑ είχαν μειωθεί σε λιγότερο από το μισό (9070 τόνοι)! Μόλις σε 20 χρόνια. Την ίδια περίοδο, τα αποθέματα των «Οικονομικών Οργανισμών» (βλ. Τράπεζες) αυξήθηκαν κατά περίπου 400%... Οι ΗΠΑ, δεν έχουν ανακοινώσει επισήμως (και δεν εχουν προβεί σε απογραφή) τα αποθέματα τους από το 1953. Είναι άλλη μια μουγγή πρωτιά για μια τόσο δημοκρατική χώρα... Όμως, το World Gold Council, καταγράφει (ευτυχώς) τις μεταβολές και κάποιος μπορεί πολύ εύκολα να βρει όλα τα στοιχεία εδώ:
http://www.research.gold.org/reserve_asset/ (δες πίνακα)

Αν μαθαίνατε ότι η μισή σας περιουσία έκανε φτερά, δεν θα θέλατε να ξέρετε που πήγε; Οι Αμερικανοί πάντως, ποτέ δεν ρώτησαν. Ποτέ δεν τους το είπαν εξάλλου.

Που πήγαν, λοιπόν, τα – ασύλληπτης αξίας – μισά αποθέματα χρυσού των ΗΠΑ σε μόλις 20 χρόνια; Και γιατί, από τότε που ο χρυσός έπαψε να είναι συνδεδεμένος με το νόμισμα, σταμάτησε η μείωση των αποθεμάτων; Από το 1980 έως σήμερα τα αποθέματα των ΗΠΑ έμειναν σχεδόν αμετάβλητα. Τι άλλαξε;

Η πιο πειστική και τεκμηριωμένη απάντηση είναι ότι οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ, προκειμένου να χρηματοδοτήσουν 2 πολέμους (στην Κορέα και το Βιετνάμ) και να εξαπλωθούν στον κόσμο πολτικά, στρατιωτικά και οικονομικά (βασικά εννοώ το enterprise expansion με «χορηγό» την κυβέρνηση), σπατάλησαν αυτόν τον πλούτο. Για την ακρίβεια τον μισό. Εδώ μιλάμε όμως για μια σχεδόν αδιανόητη «εκχώρηση» κρατικής περιουσίας στις Τράπεζες. Τι εννοώ;

Παρακαλώ ακολουθήστε τον συλλογισμό μου: Το κράτος, προκειμένου να χρηματοδοτήσει τις δραστηριότητες που αναφέρθηκαν, δανείστηκε από αυτούς στους οποίους είχε προηγουμένως... εκχωρήσει το δικαίωμα εκτύπωσης και κυκλοφορίας του νομίσματος, με το Federal Reserve Act.
Επειδή όμως, μέχρι το 1971 η συνθήκη Bretton – Woods υποχρέωνε την ανταλαξιμότητα του νομίσματος σε χρυσό και επειδή το νόμισμα έπρεπε να είχε αντίκρισμα στο πολύτιμο μέταλο, το κράτος προκειμένου να λάβει τις «ιδιωτικές χορηγήσεις», αντάλλασσε χρήμα με χρυσό. Πολύ απλά, οι πολεμικές, βιομηχανικές κλπ δραστηριότητες που οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ «επέλεξαν» μεταπολεμικά, «κόστισαν» τα μισά αποθέματα σε χρυσό που κατείχαν, σε μόλις 20 χρόνια. Ο χρυσός δε αυτός, δόθηκε επαναλαμβάνω ως «αντάλλαγμα» στις Τράπεζες – ε, συγνώμη στους «Οικονομικούς Οργανισμούς».

Με ένα σμπάρο 2 τρυγώνια.

Πλέον οι τράπεζες υπό την FED, είχαν όχι μόνο την δυνατότητα να ρυθμίζουν την κυκλοφορία του χρήματος, την θερμοκρασία των οικονομικών ‘σκώτσεζικων ντουζ’, κλπ αλλά είχαν και στα αποθέματα τους πλέον, το αντικείμενο του πόθου, το μέταλλο που μπορούσε πλέον να τις καταστήσει αμετάκλητα κυριάρχες του παχνιδιού. Όχι και άσχημα, αν σκεφτεί κανείς ότι μιλάμε για μια διαδρομή 58 ετών, από το 1913 έως το 1971. Δείτε και στον πίνακα του link του World Gold Council, πως απο τις αρχές του αιώνα έως το 1940 οι Κεντρικές Τράπεζες 8πλασίασαν τα αποθέματα τους σε χρυσό...

Στην παραπάνω αδιέξοδη κατάσταση, το κράτος των ΗΠΑ (και οι πολιτικοί ηγέτες του), βασικά οι πολίτες της χώρας και δυστυχώς και του υπολοίπου κόσμου, οδηγήθηκαν από το εξής «άλυτο πρόβλημα»: Πως θα μπορούσε το κεντρικό νόμισμα (βλ. δολάριο), από το οποίο «κρεμόταν» το παγκόσμιο νομισματικό σύστημα (βάσει Bretton Woods) και το οποίο «κρεμόταν» (με την σειρά του) από τα απόθέματα χρυσού , να συνεχίσει να υπάρχει όταν τα μισά αποθέματα χρυσού δεν υπήρχαν πια; Όταν ΗΔΗ στην πράξη, ήταν κονφετί το «μετατρέψιμο σε χρυσό» νόμισμα τους και μάλιστα κανείς δεν το ήξερε... «Λογικά» το δολάριο έπρεπε να είχε αποσυρθει από την κυκλοφορία ή να αντικατασταθεί από κάποιο άλλο ισχυρό νόμισμα. Αλλά, ο τότε υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ είπε αντ’ αυτού στους Ευρωπαίους εταίρους του: «Μπορεί το δολάριο να είναι το νόμισμα μας αλλά...πρόβλημα σας»

“The US dollar may be our currency but it’s your problem.”

http://blogs.ft.com/maverecon/2007/1...rency-an.html/ (παράθεση της φράσης)

Έτσι η Bretton Woods εγκαταλείφθηκε, το κράτος ήταν ήδη κατάχρεο στους Τραπεζίτες (και σε έναν δρόμο χωρίς επιστροφή) και η κρατική περιουσία ήδη στα – τραπεζικά – χέρια τους. Η Αμερική είχε μπει – επίσης ανεπιστρεπτί – σε ένα άλλο πιο επικίνδυνο δρόμο, αυτόν της «παγκόσμιας κυριαρχίας», τον οποίο «πυροδοτούσαν» τα συμφέροντα του κύκλου του «industrial - military complex» στην Washington*.

Το πόσο σημαντική και καταστοφική ήταν η καμπή του 1971 για το μέλλον των ΗΠΑ και όλων μας, αντικατοπτρίζεται στα – ελάχιστα αλλά αρκετά – ακόλουθα στοιχεία:

Α. Το easy – cheap credit και το credit expansion (η ξενόγλωσση ορολογία επιλέγεται για καλύτερη περαιτέρω πληροφόρηση), δημιουργούν ΧΡΕΗ και τρέφονται από την ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ.

Β. Η ΥΠΕΡΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ, στην οποία οδηγεί η πλημμυρίδα του Money for Nothing, απαιτεί υπερπαραγωγή αγαθών και υπερπροσφορά υπηρεσιών για να την καλύψει.

Γ. Η εγχώρια παραγωγή αδυνατεί και επομένως χρειάζεται «εισαγόμενη βοήθεια».

Δ. Οι εισαγωγές εκτινάσσονται, καλύπτουν τις εξαγωγές και δημιουργούν τεράστιο έλλειμα στο εμπορικό ισοζύγιο. Θυμίζω ότι, υπό την συνθήκη Bretton Woods, τα εμπορικά ισοζύγια λειτουργούσαν με τον εξής πολύ απλό τρόπο: σου πουλάω αγαθά, μου πουλάς αγαθά, αν σου πουλήσω περισσότερα (άρα έχω θετικό ισοζύγιο και εσύ αρνητικό) οφείλεις να μου μεταβιβάσεις ίσης αξίας χρυσό. Και όλα καλά. Το τεράστιο αρνητικό ισοζύγιο των ΗΠΑ, αγγίζει αυτή την στιγμή τα $700 δις (όσο ένα Rescue Plan…) – δες διάγραμμα. Η τελευταία φορά που το ισοζύγιο ήταν θετικό ήταν το 1975. Σύμπτωσις... Και αυτό σε 30 χρόνια. Fast and Furious…

Ε. Το αρνητικό ισοζύγιο δημιουργεί πλην των άλλων, μεγάλη ανεργία. Μόνο σε 4 χρόνια, από το 2001 έως το 2005 περίπου 4.000.000 Αμερικανοί έμειναν άνεργοι, στον βιομηχανικό τομέα. Η απότομη, στην συνέχεια, μείωση της ζήτησης που δημιουργεί το deflation θα οδηγήσει σε ακόμη μεγαλύτερη (τεράστια) ανεργία. Πάντως, ήδη, το ποσοστό αγγίζει το 7%. Στην «οικονομική υπερδύναμη».

ΣΤ. Την ίδια στιγμή, το επίπεδο των καταθέσεων στις ΗΠΑ είναι αρνητικό!
ΠΑρουσίαζω την συχέτιση όλων των παραπάνω στοιχείων (Αυξανόμενα χρέη - πιστωτική επέκταση - μηδενική αποταμίευση - τεράστιο έλλειμα στο εμπορικό ισοζύγιο - ανεργία) με τα δικά τους λόγια: το διάγραμμα (το μπλε) είναι από την FED του ST. Louis. Good job guys.

Mα για μια στιγμή, μπορεί κάποιος να πει: Οι ΗΠΑ έχουν το μεγαλύτερο δημόσιο χρέος παγκόσμια (ποσοστό 20% του ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΑΕΠ), το πιο ελλειματικό εμπορικό ισοζύγιο, υψηλό δείκτη ανεργίας ("αναπτυσσόμενης οικονομίας"), μηδενική αποταμίευση κλπ τότε θα πρεπε να είχαν βαρέσει "κανόνι". Δεν χρειάζονται τέτοιες σκέψεις. Στην FED του ST. Louis φαίνεται ότι κάνουν καλή δουλειά. Ή μάλλον φαίνεται ότι αυτά που συζητάνε μεταξύ τους, μερικά τα βγάζουν και προς τα έξω.

"The gap between future US receipts and future US government obligations now totals $65.9 trillion, a sum that is impossible for the US to reconcile, which means the US is now technically bankrupt."

Τάδε έφη ο καθηγητής Laurence Kotlikoff, σε ένα report της FED St. Louis του 2005-2006. (Αν ψάξετε θα βρείτε και πιο τελευταίες επιστημονικές δημοσιεύσεις του ιδίου στο θέμα και σχετική ομιλία στο Μ.Ι.Τ.)

"Τεχνικά" λοιπόν, η χώρα έχει πωχεύσει...
Μα είναι και απλό. Οι ΗΠΑ χρωστάνε πάνω από το ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΑΕΠ που ειναι $54 τρις. Αν όλοι δουλεύαμε για έναν χρόνο για να ξεπληρώσουν το χρέος τους και μόνο, θα μένανε και καμιά $15αριά τρις ρέστα για του... χρόνου!

Ζ. Αν σε 21 χρόνια χρειάστηκαν τα μισά αποθέματα χρυσού για να τροφοδοτήσουν την «υπερδύναμη», πόσα χρήματα (αέρας κοπανιστός) έχουν απορροφηθεί από το Flat Money System για να είναι η Αμερική αυτό που είναι σήμερα; Αν αυτή η τεράστια αράχνη που έχει απλώσει τον ιστό της όπου γης, θέλει όλο και περισσότερα χρέη για να τραφεί, ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος για να συμβεί αυτό; Μήπως πόλεμοι «χωρίς προφανή λόγο», φούσκες παντού, «παρεμβάσεις», νέες πηγές πλούτου και "ανάπτυξης" (προχτες ήταν η φούσκα της «Νέας Οικονομίας», χτες της «Στεγαστικής αγοράς», τώρα της «Ενέργειας», αύριο της «Ύδρευσης», κλπ). . Πάει λέγοντας.

Αλήθεια, θα αναρωτηθεί κάποιος: Όλο αυτό το χρήμα, το ΧΡΕΟΣ, ποιος το πληρώνει;

Κανείς, φίλοι. Ουδείς. Το χρήμα αυτό είναι ένας λογαριασμός Κεφαλαίου Κίνησης. Παίρνεις όσο θες, όποτε θες, να το κάνεις όσο θες. Κάθε μήνα όμως (ή τρίμηνο ή εξάμηνο - fund rates - ή σε 3 χρόνια, 5 ή 10 - να και σε τι βοηθάνε τα ομόλογα) θα πρέπει να πληρώνονται οι τόκοι. Από που; Από τους φόρους. Federal Income Tax λέγεται στο Αμέρικα. Και πάει από τους φορολογούμενους στις τσέπες των Τραπεζιτών. Ανερυθρίαστα και φυσικά Αντισυνταγματικά...
Μην στεναχωριέστε όμως τόσο πολύ για τους Αμερικάνους, αγαπητοί μου.

Αυτό συμβαίνει παντού. Καμία χώρα στον κόσμο δεν είναι οικονομικά ανεξάρτητη. Όλες είναι κατάχρεες στους ρεντιέρηδες. Με βάση τον προϋπολογισμό του 2007, το Ελληνικό κράτος αναμένει έσοδα €34,4 δις και τα τοκοχρεολύσια, οι αντίστοιχες με τις ανωτέρω δαπάνες του δικού μας κράτους είναι ΜΟΛΙΣ ΓΙΑ ΦΕΤΟΣ €30 δις... Ό,τι εισπράττει το Ελληνικό Δημόσιο πάει σχεδόν αυτούσιο σε Τραπεζικές τσέπες. Αναλογιστείτε για μια ακόμη φορά ότι το ΣΥΝΟΛΟ των κοινοτικών ενισχύσεων από την δεκαετία του 1980 στην χώρα μας είναι περί τα €90 δις. Αν πιστεύατε έως σήμερα, ότι τα έργα που έγιναν στην Ελλάδα, τα τελευταία 25 χρόνια δεν θα γίνονταν χωρίς Ευρωπαϊκή χείρα βοηθείας, ας έχετε υπόψη ότι μόλις φέτος πληρώνουμε το 1/3 όλης αυτής της ενίσχυσης σε Τραπεζικά χρέη... Και φυσικά, το έλλειμα «διογκώνεται». Φανταστείτε τι επίπεδο ανεξαρτησίας και ευημερίας θα κατακτούσε ο κόσμος, χωρίς τον ΑΝΕΞΗΓΗΤΟ δανεισμό, στον οποίο έχουν υποβληθεί τα κράτη, επειδή άλλοι αντ' αυτών τυπώνουν και κυκλοφορούν το χρήμα.

Αυτό το ερώτημα καίει και δεν έχει απάντηση: Γιατί το κράτος δεν τυπώνει το χρήμα αλλά το δανειζεται με τόκο; Τι πολιτικό κόστος έχει αυτή η υποθήκευση πολλών επερρχόμενων γενεών; Αναζητώ εναγωνίως μια απάντηση.

Κατόπιν όλων των παραπάνω, αντιλαμβάνεται κάποιος ότι ο χρυσός ήταν κάτι περισσότερο από ένα πολύτιμο «αποθεματικό» μέταλλο που "εγκαταλείφθηκε". Ο χρυσός ήταν (και είναι) το «τουβλάκι» που κρατά όρθιο ολόκληρο το σύστημα. Αφού τα νομίσματα, στο Flat Money System, είναι χαρτοπόλεμος, ο χρυσός είναι το μόνο πραγματικής (βλ. Αντικειμενικής) αξίας στοιχείο που απέμεινε, στον χώρο της οικονομίας.
ΑΝ όμως οι άνθρωποι γνώριζαν αυτό το αυτονόητο γεγονός, τότε το χρήμα - κονφετί θα είχε προ πολλού αποτεφρωθεί στην κοινωνική αγανάκτηση.

Τί γινεται λοιπόν με τον χρυσό;

Τα πράγματα είναι αγρια.

Η επόμενη δημοσίευση θα είναι μόνο γι’ αυτον. Και "όποιος αντέξει"

Καλό βράδυ.

___________________
* η φράση ανήκει στον Eisenhower "In the councils of government, we must guard against the acquisition of unwarranted influence, whether sought or unsought, by the military-industrial complex. The potential for the disastrous rise of misplaced power exists and will persist."

Aυτός ο "πεφωτισμένος" έδωσε τα φώτα του 3 μέρες πριν παραιτηθεί. Κάλιο αργα Άικ...






Σάββατο, 18 Οκτώβριος 2008

Sentiment by Tradenews - Σαβ Οκτ 18, 2008 11:22 pm




Περίληψη των προηγουμένων:

Η FED, είναι ένα ιδιωτικό consortium τραπεζών. Δημιουργήθηκε το 1913. Προ του κραχ του 1929 δημιούργησε 2 φορές υπερβολική ρευστότητα. Μετά το κραχ, ο Πρόεδρος Ρούζβελτ διατάσσει να παραδοθει - και κατάσχει - ό,τι χρυσό κυκλοφορούσε σε ιδιωτικά χέρια. Σε «αντιστάθμισμα», επαναφέρει την σύνδεση χρυσού - δολαρίου (gold standard). Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, το gold standard «επισημοποιείται» αλλά μόνο για το δολάριο. Ο χρυσός συνδέεται με το δολάριο ("redeemable in gold") και το δολάριο με τα άλλα νομίσματα. Έτσι το δολάριο γίνεται το «διεθνές νόμισμα» (συνθήκη Bretton-Woods). Το 1971, ο Πρόεδρος Nixon αποσυνδέει το δολάριο από την συχέτιση του με τον χρυσό. Το δολάριο πλέον είναι ένα κομμάτι χαρτί, με αξία "Legal Tender". Με βάση μια νόμιμη υποχρέωση. «Ένα νόμιμο μέσο αποζημίωσης».

_____________________________________


Η αποσύνδεση του δολαρίου από το πολύτιμο μέταλλο μας εισήγαγε στο λεγόμενο Flat Currency System. Στο "επίπεδο" (εγώ λέω χωρίς αντίκρισμα) νομισματικό σύστημα.
Θα ‘χετε όλοι ακούσει την φράση «το δολάριο είναι σκληρό νόμισμα». Αυτό όμως είναι ένα κατάλοιπο του παρελθόντος. Σκληρό νόμισμα (hard currency) είναι μόνο αυτό το οποίο είναι μετατρέψιμο σε χρυσό. Βόλευε πάντως και του έμεινε ο «τίτλος».

Όντας λοιπόν το δολάριο το παγκόσμιο νόμισμα και αποσυνδεόμενο από τον χρυσό, μπορούσε πλέον να είναι και το πιο αγαπημένο νόμισμα των τυπογραφείων της FED. Aφού το δολάριο ήταν ένα κομμάτι χαρτί χωρίς αντίκρισμα, η FED μπορούσε πλέον να πλημμυρίσει τις αγορές, με όσα δολάρια ήθελε. Μπορούσε να νομιμοποεί την εκτύπωση και να κυκλοφορεί όσο χρήμα ήθελε. Μπορούσε να είναι ανεξέλεγκτη πατώντας πάντα η ίδια το κουμπί on/off που καθόριζε τις πιστωτικές «εξάρσεις» και την πιστωτική συρρίκνωση. Σκεφτείτε το εξής παιχνίδι: η FED μπορεί να «ανοίγει» τις κάνουλες, να παρέχει όσο χρήμα και ρευστότητα θέλει, να δημιουργεί φούσκες. Σε αυτές τις περιόδους, οι τράπεζες ζούσαν τα καλά των (μικρών) Bull κύκλων. Μεγάλα κέρδη, M&A’s (συγγωνεύσεις), χρηματιστηριακά παιχνίδια κ.ο.κ. Όταν ο κύκλος έκλεινε, η FED «φοβούμενη τον πληθωρισμό», «έσπαγε την πλάτη της φούσκας» (κατά Greenspan) με το ένα και μοναδικό υπερ-όπλο. Αύξηση επιτοκίων. Οι τράπεζες κεφαλαιοποιούσαν τα κέρδη τους, απαλλάσονταν από την σαβούρα των «δανείων» που δεν ειχαν ανάγκη, εξαγόραζαν ή χρηματοδοτούσαν εταιρείες ή επιχειρήσεις που βρίσκονταν στην ανάγκη λόγω του «δυσμενούς κλίματος», μάζευαν τα χαρτιά σε χαμηλές τιμές και ετοιμάζονταν για τον επόμενο ανοδικό κύκλο.

Στην πραγματικότητα όμως, ανεξάρτητα από τα χρηματιστηριακά «παίγνια», από το 1971, έχουμε κάτι ακόμα πιο τραγικό. Την έκρηξη του Money Supply, το πλημμύρισμα της αγοράς και των κοινωνιών με χρήμα «από την Ομοσπονδιακή Τράπεζα» (ομοσπονδιακή βέβαια, όσο η ταχυδρομική Federal Express).
Είμαστε η μεγαλύτερη γενιά «επί πιστώσει».

Το money supply μετράται με συγκεκριμένους «ομοσπονδιακούς δείκτες». Είναι οι Μ0, Μ1, Μ2, Μ3. Για να μην μπω στην διαδικασία να επεξηγώ τι ειναι ο καθένας, απλά λέω ότι ο ένας έχει κάτι παραπάνω από τον άλλο. Όλοι μετράνε την ρευστότητα. Για τους οικονομολόγους της FED, o M2 είναι ‘επαρκής ένδειξη για τον «κίνδυνο» πληθωρισμού’.

Ο Μ3 είναι όμως ο απόλυτος δείκτης. Μετρά ό,τι μπορεί να θεωρηθεί circulating money. Ό,τι χρήμα υπάρχει «εκεί έξω». Η διαφορά του Μ3 με τον Μ2, είναι ότι συμπεριλαμβάνει το χρήμα που προέρχεται από τις πηγες του συστήματος. Άρα, είναι Ο δείκτης για το πόσο πετρέλαιο έκαψαν τα τυπογραφεία του Bernanke, του Greenspan και των άλλων μαέστρων και μάγων της οικονομικής και πολτικής σκηνής.

Από το 1971 έως το 2006, ο Μ3 παρουσιάζει μια α-π-ί-σ-τ-ε-υ-τ-η άνοδο. ‘Συμπτωματικά’, από τότε που εγκαταλείφτηκε το gold standard, η FED έχει γεμίσει, όσο αέρα μπορούσε, το πιστωτικό μπαλόνι που λέγεται ΧΡΕΗ και ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ.
Μέχρι το 2006, η FED δημοσίευε το διάγραμμα του Μ3 που σας παρουσιάζω, όπου φαίνεται αυτή η τεράστια πλημμυρίδα χάρτινου χρήματος, από το 1958.
ΞΑΦΝΙΚΑ, με μια ανακοίνωση που ποτέ δεν έγινε ‘ευρέως γνωστή’ η FED, ανακοίνωσε το 2006 ότι σταματάει την δημοσίευση των στοιχείων για το Μ3. Η ανακοίνωση (που επαναλαμβάνω έμεινε στην μούγγα) έλεγε ότι «τα στοιχεία Μ3 δεν προσφέρουν κάτι περισσότερο από αυτά του Μ2» (μέγιστο ψέμα) και ότι «το κόστος συλλογής και δημοσίευσης των στοιχείων, υπερκαλύπτει τα πλεονεκτήματα από την δημοσίευση τους» (τα παιδιά δεν ειχαν λεφτά δηλ. και έπρεπε να κάνουν οικονομίες...).

M3 does not appear to convey any additional information about economic activity that is not already embodied in M2 and has not played a role in the monetary policy process for many years. Consequently, the Board judged that the costs of collecting the underlying data and publishing M3 outweigh the benefits.

http://www.federalreserve.gov/Releases/h6/discm3.htm

Πρόκειται απλά, για σκάνδαλο. Είναι δε ο ορισμός της απόκρυψης, της φαυλότητας και του εμπαιγμού. Είναι ΠΡΟΦΑΝΕΣ ότι θέλανε να αποκρύψουν ‘ΚΑΤΙ’, ότι ‘ΚΑΤΙ’ πολύ πολύ σοβαρό βρισκόταν ενόψει. Το ότι το Μ2 και το Μ3 είναι το ίδιο είναι σαν να λέμε μήλα-πορτοκάλια, ίδια.

Το Μ3 είναι

"The category of the money supply that includes M2 as well as all large time deposits, institutional money-market funds, short-term repurchase agreements, along with other larger liquid assets. This is the broadest measure of money; it is used by economists to estimate the entire supply of money within an economy.»

Αυτόν τον ορισμό δίνει η μεγαλύτερη εγκυκλοπαίδεια οικονομικών όρων στο διαδίκτυο. Όποιος θέλει να το αμφσβητήσει λοιπόν, μάλλον δεν μπορεί και να θέλει.
http://www.investopedia.com/terms/m/m3.asp

Επομένως το Μ3 δείχνει την ρευστότητα που έχουν ΚΑΙ δημιουργούν οι μεγάλοι χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί. Ποιοι είναι αυτοί; οι τράπεζες...
http://www.shadowstats.com/alternate_data

Άρα οι μεγάλοι, από το 2006, δεν θέλανε να ξερουμε πόσο χρήμα επιπλέον παρήγαγαν. Εικάζω ότι από το 2006 δουλεύουν τριπλοβάρδιες.
Αλλά τα νέα, όπως πάντα, επιβεβαιώνουν την πραγματικότητα
«FED και ΕΚΤ πλημυρίζουν δολάρια τις τράπεζες», μας λένε οι «ειδήσεις» της προηγούμενης εβδομάδας

http://www.bloomberg.com/apps/news?p...d=axvBqqIf444o
http://www.bloomberg.com/apps/news?p...d=ay_G7tlkKGps

Αν έχετε αρχίσει να αισθάνεστε κάπως, να σας παραπέμψω σε μια ομιλία του «Ελικοπτερά» Ben Bernanke εν έτει 2002, όταν ο πραγματικός κίνδυνος του Deflation, ήδη υπήρχε στις ΗΠΑ και ο Ben ήταν ακόμη ένας απλός οικονομολόγος.

Στην περίφημη αυτή ομιλία, ο Ben καταρχάς λέει ότι το Deflation είναι κάτι που «καλύτερα να το αποφύγεις παρά να το γιατρέψεις». Δεν το θέλει ούτε ο - τραπεζικός - διάβολος. Προκειται για μια ταχεία απαξίωση (μείωση) των τιμών. Λέει ότι σε περίπτωση που έρθει (ήταν ήδη παρόν), «πράγμα απίθανο για το μέλλον των ΗΠΑ» (ουδέν σχόλιο) τότε η FED είναι έτοιμη να χρησιμοποιήσει ΟΠΟΙΟ μέσο ή ΕΡΓΑΛΕΙΟ είναι διαθέσιμο.

Από το να επέμβει ευθέως στις «ανοικτές» αγορές, να καπελώσει τις αγορές ομολόγων, να βάλει πλαφόν στα ομόλογα, να δανείσει άτοκα, να φτάσει το επιτόκιο της στο 0%, να αγοράσει μετοχές, κλπ κλπ. Να κάνει τα ΠΑΝΤΑ. Τι πρόβλημα να’χει. Όσα λεφτά χρειάζονται, τυπώνουν. Flat currency.

Παύση: Για ποιο λόγο να «κάνει τα πάντα;». Για να μας σώσει; Να διατηρήσει την παγκόσμια ευημερία μας; Να πάμε τον κόσμο μπροστά;

Επίσης: Η FED ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΤΡΑΠΕΖΩΝ. ΠΩΣ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΕΙΤΑΙ Η FED ΝΑ ΚΑΝΕΙ Ο,ΤΙ ΠΡΟΑΝΗΓΓΕΙΛΕ Ο BEN TOTE; ΣΕ ΤΙ ΝΟΜΟΥΣ ΥΠΑΚΟΥΕΙ; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΚΛΕΓΜΕΝΟΙ ΗΓΕΤΕΣ ΤΟΥ; ΑΝ Ο ΔΙΟΡΙΣΜΕΝΟΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΜΙΑΣ ΙΔΙΩΤΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΜΕΓΑΛΟΣΥΜΦΕΡΟΝΤΩΝ ΕΧΕΙ ΤΟΣΕΣ ΑΡΜΟΔΙΟΤΗΤΕΣ ΟΣΕΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΟΥΤΕ Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΟΥΤΕ Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ, ΤΟΤΕ...

«ΠΟΙΟΣ ΚΥΒΕΡΝΑ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ;»

Συνέχεια:
Ο Ben δεν σταμάτησε εκεί, ξετυλίγοντας το ανατριχιαστικό κουβάρι των παρεμβάσεων στις οποίες «ενδεχομένως» θα μπορούσε η FED να προβεί.
Βάσισε όλη την επιχειρηματολογία του στο εξής:

«...(Στα πλαίσια) ενός επίπεδου νομισματικού συστήματος (flat money system) δηλαδή έγχαρτου (σ.σ. Paper assets δηλ. κονφετί), μια κυβέρνηση (στην πραγματικότητα μια κεντρική τράπεζα και άλλες υπηρεσίες) έχουν την δυνατότητα πάντα να δημιουργουν αυξανόμενη κατανάλωση και πληθωρισμό, ακόμα και εάν τα επιτόκια είναι στο μηδέν».

«under a fiat (that is, paper) money system, a government (in practice, the central bank in cooperation with other agencies) should always be able to generate increased nominal spending and inflation, even when the short-term nominal interest rate is at zero.»

Με απλά λόγια: Τυπώνουμε όσο χρήμα θέλουμε. Ακόμα και αν λόγω Deflation φτάσουμε τα επιτόκια στο 0%. Φουσκώνουμε όσο θέλουμε, όποτε θέλουμε. Πάμε παρακάτω.

Και συνεχίζει: «Η Αμερικάνικη Κυβέρνηση (σ.σ. πριν μας είπε ότι εννοεί «μια κεντρική τράπεζα και άλλες υπηρεσίες») έχει μια τεχνολογία που λέγεται εκδοτικές μηχανές, που της επιτρέπει να τυπώνει όσα δολάρια θέλει, χωρίς κόστος (...) Συμπεραίνουμε ότι μια αποφασισμένη κυβέρνηση μπορεί πάντα να δημιουργεί αυξανόμενη κατανάλωση και επομένως, πληθωρισμό. Φυσικά, η κυβέρνηση των ΗΠΑ δεν πρόκειται να τυπώσει χρήμα και να το μοιράσει όπου να’ ναι (αν και υπάρχουν πολιτικές γι’ αυτό). «Κανονικά», τα χρήματα εισάγονται στην οικονομία, μέσω των αγορών χρεογράφων από την FED.»

Θέλετε σχόλιο; Oι άνθρωποι είναι τρελοί. Είναι μανιακοί. Είναι η δικτατορία του χρήματος, φίλοι. Θα κάνουν τα πάντα για να μην βουλιάξουν και όταν βουλιάξουν θα μας πάρουν μαζί τους.

Αυτά που ελεγε ο Bernanke το 2002, όταν σας τα ανέφερα λίγο πιο πάνω σαν σκέψεις, ακόμα και με τα δεδομένα που παραθέτω, ίσως κάπου μέσα σας να πιστεύατε ότι είναι και λίγο υπερβολικά ή συνωμοσιολογικά.

Ε, να λοιπόν, που μας τα λέει και ο ίδιος με δικά του λόγια. Αν θέλετε να δείτε τι συμβαίνει σήμερα και τι πρόκειται ακόμα να συμβεί, διαβάστε αυτήν την ομιλία. Και αναρωτηθείτε γιατι έβαλαν αυτόν τον άνθρωπο στην FED το 2005 και γιατί το 2006 σταμάτησαν να μας λένε τι χρήμα κυκλοφορεί, πόσο χρήμα σπρώχνουν. Και επίσης, για το πόσο «ξαφνικά» ήταν γι ‘αυτούς όλα όσα συμβαίνουν.

http://www.federalreserve.gov/boardD...21/default.htm

Είπα όμως πριν τον Ben «Ελικοπτερά» και την ομιλία «περίφημη». Ο λόγος είναι ότι αυτό το παραλήρημα ο επικίνδυνος, το επιστέγασε με την εξής φράση:

«A money-financed tax cut is essentially equivalent to Milton Friedman's famous "helicopter drop" of money»
«μια μείωση της φορολογίας είναι αντίστοιχη με την διάσημη (φράση) του Milton Friedman, για την ρίψη χρημάτων με ελικόπτερο».

Τι εννοεί με αυτά ο Ben; Αναπαράγει απλώς την φράση του Friedman, Νομπελίστα oικονομολόγου της ‘ελεύθερης αγοράς’, τον οποίο ακολούθησαν με ευλάβεια η Θάτσερ, ο Ρίγκαν, ο Πινοσέτ...

Είχε πει λοιπόν ο Μίλτον ότι, «deflation can be fought against by "dropping money out of a helicopter". Ο αποπληθωρισμός, μπορεί να αντιμετωπιστεί ρίχνοντας χρήματα από ελικόπτερο... To "helicopter drop" είναι άποψη, είναι θέση και είναι και στρατηγική. Ο Bernanke δεν μπορούσε να το πει έτσι, οπότε η ανάφορα του έγινε ‘πλαγίως’ και μάλιστα μιλώντας για μείωση φόρων (τάχαμου) και «όσοι κατάλαβαν».
Εξ άλλου η ομιλία του ήταν στην ένωση οικονομολόγων.

Εν κατακλείδι, βλέπουμε ότι η πολιτκή της εγκαθίδρυσης του δολαρίου ως κεντρικού νομίσματος είχε καταρχάς τον σκοπό η FED (η Αμερικάνικη Ένωση Τράπεζων) να αποκτήσει έναν παγκόσμιο ρόλο. Αφού αυτό συνέβη, το δολάριο αποσυνδέθηκε από τον χρυσό. Ο κόσμος μπορούσε να πλημμυρίσει με χρήμα. Η φούσκα 80ετίας, μαζί με τα υπερκέρδη τους, έφτασε το μπαλόνι στα όρια του. Και αυτήν τη στιγμή συμβαίνει τούτο

thomass έγραψε:

Η μείωση των επιτοκίων από τις Κεντρικές Τράπεζες, που επαγγέλλεται και προλειαίνεται με "εκθέσεις", "αναλύσεις" και "συστάσεις" είναι σαν να δίνεις την δόση του σε έναν εξαρτημένο. Κάποια στιγμή θα πεθάνει ή από υπερβολική δόση ή από εκφυλισμό των οργάνων του. Το φάρμακο σου δεν μπορεί να είναι το δηλητήριο του.

Η διοχέτευση όλο και περισσότερου ρευστού σε ένα σύστημα που από αυτό ακριβώς πάσχει, για να επιζήσουν κάποιοι λίγους μήνες ακόμη ή για να την βγάλουν οι εκλεκτοί τους έως τις εκλογές, θα οδηγήσει μαθηματικά και με βάση την ιστορία, σε πολύ μεγάλο πληθωρισμό (hyper inflation) με ανυπολόγιστες συνέπειες για τον απλό κόσμο και τις οικονομίες γενικότερα. Ο υψηλός πληθωρισμός δεν είναι άγνωστο φαινόμενο για εμάς τους Έλληνες. Όλοι θα θυμάστε την οικονομική δυσπραγία των αρχών της δεκαετίας του '90 με πληθωρισμό πλησίον του 25%. Φυσικά τότε το χρήμα θα γίνει και δυσεύρετο.

Οι απλοί άνθρωποι θα την πληρώσουν.
Η πορεία δηλαδή είναι πλέον ένας διπλός δρόμος: α. Ή το ήδη μεγάλο μπαλόνι θα σκάσει τώρα που έχει αρχίσει και τρυπάει με οδυνηρές συνέπειες, ούτως ή άλλως. Eίναι to Deflation, τώρα.

β. Ή το μπαλόνι, θα μπαλωθεί και θα φουσκώσει ακόμα περισσότερο. Αυτό το σενάριο είναι εφιαλτικό. Κάποια στιγμή στο μέλλον η έκρηξη θα είναι τόσο μεγάλη και εντυπωσιακή, που τίποτα και κανείς δεν θα μπορέσει να σταθεί στο δρόμο της. Αυτή είναι η περίπτωση του Hyper inflation πριν από το Deflation.

Και στις 2 περιπτώσεις χαμένος θα είναι ο άμαχος πληθυσμός και οι πρωταίτιοι θα φύγουν από την πίσω πόρτα.
Θέλω όμως να σκεφτούμε και το εξής: Αφού η κατάσταση ήταν εκ των πραγμάτων προδιαγεγραμμένη, το έβλεπαν ότι ερχόταν και δεν έκαναν τίποτα ή δεν κατάφεραν να κάνουν, τι συμβαίνει; Γιατί άραγε;

Καλό Σαββατόβραδο.

_____________________________

Υγ1 Αν όλα όσα παρατέθηκαν είναι «αξιοσημείωτα», ακολουθούν και κάποια ακόμα που θα κλείσουν την «ιστορική αναδρομή» με εξίσου αξιοσημείωτο τρόπο. Κάνω μια προσπάθεια να παραθέτω στοιχεία και επιχειρήματα και να αποφεύγω τις κρίσεις. Καμιά φορά είναι αδύνατον να μην το πράττω.
Υγ2 Στοιχείο Sentiment: Πολλοί, μεταξύ των οποίων και ο Warren Buffet αναφέρουν ότι «ήρθε ο καιρός για αγορά μετοχών». Αυτό είναι σημείο ότι ακόμα δεν είδαμε τον μεσοπρόθεσμο πυθμένα. Βάσει του sentiment.








Πέμπτη, 16 Οκτώβριος 2008

Sentiment by Tradenews - Πεμ Οκτ 16, 2008 11:56 pm



(η παράθεση είναι μακρυσκελής αλλά μακάρι τις επόμενες 2-3 δημοσιεύσεις να τις διαβάσουν όλοι)
________________________

H Αμερική, πλην πολλών άλλων, είναι η χώρα των lobbies, των τεράστιων κοινωνικών ανισοτήτων, καλώς ή κακώς όμως και η οικονομική υπερδύναμη, που εξουσιάζει τον πλανήτη. Ή μήπως όχι; H αμφισβήτηση αυτή μας προέκυψε «ξαφνικά» και «εσχάτως». Και θα μας κρατήσει συντροφιά μέχρι πλέον να γίνει μια ‘νέα βεβαιότητα’.

Ναι ή όχι λοιπόν, προς το παρόν αληθέστερο είναι ότι εκεί εδράζουν αυτοί οι οποίοι κινούν τα νήματα.

Αυτά τα οικονομικά νήματα, τα οποία ενδιαφέρουν το θέμα μας, παραδόθηκαν στους Ηνίοχους της Παγκόσμιας ηγεσίας, σταδιακά και μάλλον προγραμματισμένα, βασικά από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα.

Σηματωρός, η δημιουργία της FED, ενός ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ consortium (ένωσης) Τραπεζών, το 1913, η οποία προήλθε, ύστερα από 2 «αποτυχημένες» προσπάθειες και από μια (κάποιοι λένε) τεχνητή όσο και σοβαρή τραπεζικη οικονομική κρίση, τον πανικό του 1907, που ομοιάζει αρκετά με την σημερινή.


Δεκαέξι χρόνια μετά το Federal Reserve Act, αν και η FED υποτίθεται ότι θα εξισορροπούσε τις ανισότητες και θα δημιουργούσε σταθερότητα, ήρθε η περίφημη πια, "Μεγάλη Ύφεση", του 1929-1932. Τα αίτια της, δεν είναι της παρούσας. Αυτό όμως που μετράει είναι ότι στα πρώτα χρόνια λειτουργία της, η νεοσύστατη FED αύξησε το money supply κατά 100%. Το διπλασίασε. Έπειτα το μείωσε απότομα για να επέλθει μια ύφεση 2ετίας και έπειτα το ξαναύξησε στην δεκαετία του 1920 κατά 62%. Στα όρια της σταθερότητας, πάντα...

Πολύ χονδρικά, η κατάσταση έκτοτε έχει ως εξής: Η δημιουργία της Κεντρικής Τράπεζας, κατ’ ουσίαν δίνει [στα πλαίσια μιας κεντρικής εξουσίας], την δυνατότητα σε μια ομάδα, δυνατών και «εκλεκτών» τραπεζιτών να καθορίζουν τους κανόνες του παιχνιδιού και όταν τούτο δεν αρκεί, το ίδιο το παιχνίδι. Όχι μόνο το οικονομικό. Σε όλα τα επίπεδα.

Έχετε αλήθεια ποτέ αναρρωτηθεί,
Τι είναι το κυκλοφορούν χρήμα (money supply);
Τι είναι τα νομίσματα;
Πώς μπορεί (και έως ποιο βαθμό) ένα κράτος ή μια οντότητα να «ορίσει» το money flow;
Το πρώτο ερώτημα που είχα ήταν αυτό (ένα παιδικό ερώτημα): αν κάποιος χρωστά και ταυτόχρονα μπορεί να τυπώνει απεριόριστα χρήμα, τότε δεν θα χρωστά ποτέ. Όσο απλοϊκός και αν ακούγεται αυτός ο συλλογισμός είναι η αλήθεια, μόνο που η πραγματικότητα, είναι ακόμα χειρότερη. Γιατί;

Ανατρεχοντας σε ιστορικά γεγονότα, συνοπτικά, έως την δεκαετία του 1920, ο κόσμος όλος, ακολουθούσε την απλή και ταυτόχρονα λυτρωτική πολιτική της συσχέτισης του χρήματος με τα αποθέματα των πολύτιμων μετάλλων κάθε κράτους. Για να το κάνω όσο πιο απλό μπορώ, ο πλούτος και η οικονομική δύναμη ενός κράτους βασιζόταν στα αποθέματα χρυσού και άργυρου (το ασήμι, κοινώς). Με βάση τον «χρυσό κανόνα» τα κράτη έπρεπε να θέτουν σε κυκλοφορία τόσο ακριβώς χρήμα όσο τα αποθέματα τους. Και για να το πω καλύτερα, το κυκλοφορούν χρήμα έπρεπε να είναι υποχρεωτικά σε αντιστοιχία με τον χρυσό.

Επίσης, τα εμπορικά ισοζύγια (το πόσο δηλαδή ένα κράτος χρωστά σε κάποιο άλλο από τις εμπορικές του συναλλαγές - αρνητικό ισοζύγιο - ή το πόσο του χρωστάνε - θετικό ισοζύγιο) βασίζονταν επίσης στον «χρυσό κανόνα». Το gold standard όπως λεγόταν. Έτσι, αν είχα ως κράτος αρνητικό εμπορικό ισοζύγιο με την Χ χώρα, έπρεπε να αντισταθμίσω την οφειλή μου με τα αποθέματα που κατείχα και έτσι να την εξοφλήσω. Ήταν αυτό που λέμε: «έχω πρόσωπο».

Το χρήμα που κυκλοφορούσε λοιπόν στην αγορά, έπρεπε ευθέως να έχει αντίκρισμα, στα πολύτιμα μέταλλα, που βρίσκονταν στο σεντούκι του εκάστοτε κράτους (το θησαυροφυλάκειο). Έτσι το δολάριο, είχε επί του νομισματος την αναφορά "Redeemable in Gold";. Μετατρέψιμα (ή εξαργυρούμενα) σε χρυσό.

Αυτή η απλή (και αρχέγονη) πρακτική, ήταν μια πραγματική εγγύηση για την σταθερότητα, τις συναλλαγατικές ισοτιμίες και τις οικονομίες εν γένει. Ήταν όμως, όπως υποστηρίζεται και ένα αγκάθι για τους λαίμαργους και αμείλικτους μεγαλοτραπεζίτες, βασικά (και αρχικά) αυτούς της Νέας Υόρκης (Morgan, Rockefeller, Rothchild κ.α.). Τα κέρδη, η συναλλακτική δραστηριότητα και η τάξη δεν μπορούν να δημιουργήσουν, γρήγορα, εύκολα και (όπως πίστευαν και αρκετοί ακόμα πιστεύουν) διαρκώς (ad infinitum) υπερκέρδη.

Έτσι λοιπόν, δημιουργήθηκε η ανάγκη ύπαρξης Κεντρικών Οργανισμών που θα ελέγχουν βασικά α. Την παροχή του χρήματος (money supply) και β. Τα επιτόκια (interest rates).

Αυτά τα 2 μαζί μας οδηγούν στο επόμενο: Ιδιωτικές τράπεζες (βλ. Ιδιωτικά/ολιγαρχικά συμφέροντα) να «παρέχουν» χρήμα, να χρηματοδοτούν τα κράτη. Χωρίς αυτό, ουδεμία ανάπτυξη, πολιτική, κυβέρνηση και εν τέλει λειτουργία οπου γης είναι βεβαίως νοητή και βιώσιμη. ‘Παρέχουν’ δε, σε εισαγωγικά.
Στην πραγματικότητα δανείζουν με ΤΟΚΟ.

Αυξομειώνοντας τα επιτόκια και επομένως την κυκλοφορία του χρήματος (χαμηλά επιτόκια = μεγάλη ρευστότητα, υψηλά επιτόκια = χαμηλή ρευστότητα), οι Κεντρικές Τράπεζες ελέγχουν την ροή του χρήματος απολύτως.

Όπως ήδη καταλάβατε, ένα είναι το θεμέλιο στοιχείο του συστήματος, το οποίο παραμένει αναλλοίωτο και βαίνει διαρκώς αυξανόμενο ως μια αιώνια Bull Market: Η λέξη ΧΡΕΗ. Για να κλείσουμε αυτόν τον φαύλο κύκλο δουλείας για τα κράτη και τους πολίτες τους, ας αναρωτηθούμε και το εξής:
ΠΩΣ αποπληρώνονται αυτά τα χρέη;
Η απάντηση είναι εύκολη. Με νέα χρέη, με νέα δάνεια.
Grosso modo, o μεγαλύτερος δανειολήπτης στο παγκόσμιο σύστημα είναι τα κράτη και ο μεγαλύτερος πιστωτής τους, οι Κεντρικές Τράπεζες.

Tι σχέση έχει όμως το gold standard με αυτήν την πρακτική, τι είναι το gold carry-trade, πόσο χρήμα κυκλοφορεί και πώς ελέγχεται;

Καταρχάς ο κανόνας του χρυσού, εφαρμόστηκε από την μεγάλη ανάγκη που υπήρξε για την καθιέρωση ενός διεθνούς νομισματικού συστήματος για την διευκόλυνση του διαρκώς αναπτυσσόμενου διεθνούς εμπορίου. Όπως προανέφερα, κάθε χώρα καθόρισε μια συγκεκριμένη ισοτιμία του εθνικού της νομίσματος με τον χρυσό. Το σύστημα αυτό ίσχυσε από την αρχή του 20ου αιώνα έως και τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο όπου σταδιακά το μοντέλο αυτό εγκαταλείφτηκε από τις χώρες που το ακολουθούσαν έως τότε. Μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και κυρίως από το 1920 έως το 1935 υπήρξε μια διεθνής προσπάθεια για την επαναφορά του συστήματος του κάνονα του χρυσού με πολλά προβλήματα. H προσπάθεια των Τραπεζών για αποσύνδεση από τον κανόνα ήταν έντονη από τότε.

Όπου δεν πίπτει λόγος όμως, πίπτει ράβδος.

Όπως συχνά έχει τονιστεί, στην Αμερικάνικη ιστορία, μεγάλες αλλαγές στις οποίες εναντιωνόταν ο Αμερικάνικος λαός, επήλθαν βιαίως και πάντα «ξαφνικά», λόγω της «ανάγκης που επέβαλαν εξωτερικά γεγονότα». Για αυτό άλλωστε οι Αμερικανοί έχουν και μοτό το"In God we trust".
Πάντοτε κάτι θα έρθει «εξ ουρανού» (στην πραγματικότητα υπέρ των ολίγων, προς τα έξω όμως υπέρ του «Αμερικάνικου λαού»).
Μεγάλη η τύχη τους, σας λέω....

Έτσι λοιπόν, μετά την «Μεγάλη Ύφεση» και το «αναπάντεχο κραχ», η κυβέρνηση Roosevelt που διαδέχτηκε τον Πρόεδρο Hoover (κατά γενική ομολογία έναν "business friendly" Πρόεδρο - σας θυμίζει κάποιον ή κάποιους; ), προέβη σε μια πρωτοφανή ενέργεια: στην κατάσχεση του κυκλοφορούντος χρυσού. Όλοι οι Αμερικανοί όφειλαν να παραδώσουν, έως την 1η Μαΐου 1933 τον χρυσο που κατείχαν «σε μια συνδεδεμένη με την FED» Τράπεζα αλλιώς σε αντίθετη περίπτωση απειλούνταν με 10ετή φυλάκιση και $10.000 πρόστιμο! Η εντολή είχε ως εξής :

I, Franklin D. Roosevelt, President of the United States of America do hereby prohibit the hoarding of gold coin, gold bullion, and gold certificates within the United States. All persons are hereby required to deliver on or before May 1, 1933, to a Federal Reserve bank or a branch or agency thereof or to any member bank of the Federal Reserve System all gold coin, gold bullion, and gold certificates now owned by them or coming into their ownership on or before April 28, 1933. Whoever willfully violates any provision of this Executive Order may be fined not more than $10,000, or imprisoned for not more than ten years or both. (δες φωτό)

Σε συνθήκες πανικού, όλα επιτρέπονται... Η κίνηση αυτή, θεωρείται (και αποκαλείται πλέον) ως η Μεγάλη Ληστεία (The Great Robbery). Φυσικά - φυσικά, έγινε για «το συμφέρον του έθνους αυτές τις δύσκολες ώρες» και «για την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης». Παρεμπιπτόντως: η ανταλλαγή χρυσού με δολάρια έγινε στα $20,67/ουγγιά. Μετά την ολοκλήρωση του θεάρεστου έργου, ο Roosevelt, αφού είχε συγκεντρώσει ό,τι χρυσό κυκλοφορούσε σε κρατικά και τραπεζικά τσουβάλια, επανέφερε (ως Δημοκράτης) το «gold standard» μόνο που η ισοτιμία ήταν λίγο μεγαλύτερη: $35/ουγγιά. Μόλις 69% υποτίμηση των χρημάτων των απλών ανθρώπων και ανατίμηση των τραπεζικών αποθεμάτων σε λίγους μήνες. Αιέν και αιέν και άξιον εστί το τίμημα, κατά Ελύτη.

http://www.gold-coins-bullion.com/Ar...-United-States
http://jimbovard.com/blog/2006/12/06...-gold-robbery/

Τα χρόνια πέρασαν και τo gold standard, ισχυροποιήθηκε όσο τίποτα, μετά τον 2ο Παγκόσμιο πόλεμο. Κατά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, η ανθρωπότητα γνώρισε μια περίοδο πολύ μεγάλης νομισματικής αστάθειας που περιλάμβανε υπερπληθωριστικές τάσεις με φυσικό επακόλουθο τις συχνές και μεγάλες μεταβολές στις συναλλαγματικές ισοτιμίες.

Έτσι προς το τέλος του πολέμου, πραγματοποιήθηκε η Νομισματική και Χρηματοοικονομική Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών, ευρύτερα γνωστή ως η Διάσκεψη του Bretton Woods. Στην διάσκεψη αυτή που διάρκεσε από 1 έως 22 Ιουλίου του 1944, στο ομώνυμο παραθεριστικό θέρετρο της πολιτείας New Hampshire των ΗΠΑ, παραβρέθηκαν 730 συμμετέχοντες από 45 συμμαχικές χώρες. Εκεί αποφασίστηκε η δημιουργία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ), της Παγκόσμιας Τράπεζας, της GATT καθώς και η υιοθέτηση του συστήματος σταθερών συναλλαγματικών ισοτιμιών που έγινε γνωστό ως το σύστημα του Bretton Woods. Σύμφωνα με το σύστημα αυτό κάθε χώρα που συμμετείχε αναλάμβανε την υποχρέωση να ασκήσει τέτοια νομισματική πολιτική που να διατηρεί την συναλλαγματική της ισοτιμία σταθερή σε μια καθορισμένη τιμή, συν/πλην ένα τοις εκατό, σε σχέση με τον χρυσό. Σκοπός της δημιουργίας αυτού του συστήματος ήταν η ύπαρξη ενός ομαλού και προβλέψιμου διεθνούς κλίματος συναλλαγών ανάμεσα στις συμμετέχουσες χώρες, που θα διέπονταν από συγκεκριμένους κανόνες, με περιορισμό των ελέγχων, και την επίτευξη της μετατρεψιμότητας των νομισμάτων όλων των χωρών που συμμετείχαν στο σύστημα του Bretton Woods, μέσω των σταθερών συναλλαγματικών ισοτιμιών. Το σύστημα αυτό διέφερε από το κλασικό σύστημα του κανόνα του χρυσού των αρχών του 20ου αιώνα στο ότι οι ισοτιμίες των νομισμάτων των χωρών που συμμετείχαν ήταν σταθερές μεν σε σχέση με τον χρυσό, δεν ήταν όμως τα νομίσματα τους απ’ ευθείας μετατρέψιμα σε χρυσό. Μετατρεψιμότητα σε χρυσό διατηρούσε μόνο το αμερικάνικο δολάριο στην τιμή των $35 ανα ουγγιά χρυσού. Οι υπόλοιπες χώρες καθόριζαν τις ισοτιμίες τους σε σχέση με τον χρυσό μόνο έμμεσα καθώς υπολόγιζαν την σχέση εθνικού νομίσματος ανά ουγγια χρυσού που επιθυμούσαν και όριζαν αντίστοιχα την ισοτιμία τους με το δολάριο. Το δολάριο έτσι έγινε «παρεμβατικό νόμισμα» για την διατήρηση των συναλλαγματικών ισοτιμιών. Όπως είπαμε παραπάνω οι συμμετέχουσες χώρες στο σύστημα αυτό ήταν υποχρεωμένες να διατηρούν την ισοτιμία τους με το δολάριο σταθερή με μικρές μόνο αποκλίσεις της τάξης του 1% από την κεντρική-ορισμένη ισοτιμία. Για να επιτευχθεί η σταθερότητα αυτή οι χώρες αναλάμβαναν να αγοράσουν ή να πουλήσουν την απαραίτητη ποσότητα σε χρυσό ή σε συνάλλαγμα ώστε να βρίσκεται η ισοτιμία τους μέσα στα στενά όρια του +/- 1% από τις κεντρικές ισοτιμίες.

Ακόμα, σύμφωνα με το σύστημα αυτό οι επί μέρους χώρες μπορούσαν αν υπήρχε σχετική νομισματική αναγκαιότητα να προχωρήσουνε σε υποτίμηση του εθνικού τους νομίσματος έως και 10% χωρίς την άδεια αλλά με την επίβλεψη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Αν υπήρχε αναγκαιότητα για υποτίμηση μεγαλύτερη του 10% τότε έπρεπε να υπάρχει σχετική έγκριση από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Ταυτόχρονα όμως οι ΗΠΑ άρχισαν αν εμφανίζουν σοβαρά ελλείμματα στο ισοζύγιο πληρωμών τους δημιουργώντας ένα αίσθημα νευρικότητας και έρπουσας ανησυχίας για το παρόν και κυρίως το μέλλον του διεθνούς νομισματικού συστήματος. Το συνεχόμενα ελλειμματικό ισοζύγιο πληρωμών σήμαινε ότι όλο και μεγαλύτερη ποσότητα συναλλαγματικών αποθεμάτων των ΗΠΑ και χρυσού έφευγαν προς το εξωτερικό.

Έτσι δημιουργήθηκε ο εξής ισχυρισμός: «Η ανελαστικότητα των τιμών στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και η γενικότερη αστάθεια στην διεθνή πολιτική και οικονομική σκηνή προκάλεσαν διαδοχικές υποτιμήσεις και ανατιμήσεις των ισχυρών νομισμάτων πράγμα που οδήγησε σε αστάθεια, αβεβαιότητα και την ανάγκη λήψης νομισματικών μέτρων από τις ΗΠΑ για την στήριξη του δολαρίου. Τα μέτρα αυτά όμως δεν απέδωσαν καθώς τόσο το ελλειματικό ισοζύγιο των ΗΠΑ όσο και το κλίμα της διεθνούς αβεβαιότητας συνέχισαν να συντηρούνται στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα».

(σε πλάγια γραφή αποσπάσματα από την πηγή http://en.wikipedia.org/wiki/Bretton_Woods_system )

Έτσι, το 1971 με απόφαση ενός ακόμη "business friendly" προέδρου, του Προέδρου του Watergate, Richard Nixon, οι ΗΠΑ εγκαταλείπουν την μετατρεψιμότητα του δολαρίου σε χρυσό και μαζί μ’ αυτήν το σύστημα σταθερών συναλλαγματικών ισοτιμιών του Bretton Woods. «Έτσι»,λένε οι εγκυκλοπαιδικές μας γνώσεις, «αρχίζει η νεότερη εποχή των κυμαινόμενων συναλλαγματικών ισοτιμιών».

Το μεταβατικό μεταπολεμικό "στάδιο ανοχής" παρήλθε. Το δολάριο ήταν πλέον το "παγκόσμιο νόμισμα". Η αντιστοίχιση όμως με τον χρυσό, έκοβε από αλλού κέρδη. Αυτό έπρεπε να αλλάξει. Και άλλαξε με την αποσύνδεση του από τον χρυσο.

To δολάριο πλέον ανέγραφε "Legal Tender". Απο εκεί δηλ. που ήταν σε αντίκρισμα χρυσού (πραγματικής αξίας) έγινε μια "νόμιμη υποχρέωση". Αέρας. (δες φωτό)

ΤΙ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ σήμαινε αυτή η απίστευτης σημασίας εξέλιξη, που οδήγησε και τι συνέπειες έχει, θα προσπαθήσω όσο πιο ευσύνοπτα και πλέον με συγκλονιστικά νομίζω στοιχεία και διαγράμματα, να παραθέσω τις επόμενες μέρες.

Ελπίζω να γίνει απολύτως αντιληπτό, αυτό το οποίο πραγματικά συμβαίνει. Και το οποίο, κατά «παράβαση» της θεματολογίας δεν θα έρθει ποτέ «στα ΝΕΑ». Δεν παύει να είναι όμως η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.

Προς το παρόν σας καληνυχτώ όλους και συγνώμη αν κούρασα.

Είναι όμως η βάση για όσα θα ακολουθήσουν.


Αναρτήθηκε από ThomaS_S στις 11:56 πμ 0 σχόλια



Τρίτη, 14 Οκτώβριος 2008

Sentiment by Tradenews - Τρι Οκτ 14, 2008 2:47 am

thomass έγραψε: Οι πολιτικοί προσπαθούν να σώσουν το τομάρι τους, όχι την οικονομια ή τους πολίτες των κρατών τους. Πάνω στον πανικό, τα τεράστια ποσά που δαπανώνται για να "σώσουν" αυτούς που καταρρέουν, εκλαμβάνονται ως "απαιτούμενη κίνηση" από τους πολίτες. Δεν καταλαβαίνουμε ότι δίνοντας δις για να κρατήσουμε στην ζωή με σωληνάκια όσους αποβιώνουν (ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΔΕΝ ΛΥΝΕΤΑΙ ΜΕ ΚΑΜΙΑ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ, ΘΑ ΤΟ ΛΥΣΟΥΝ ΜΟΝΟ Η ΦΥΣΗ ΚΑΙ ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΤΗΣ), 1ον δεν προσφέρουμε θεραπεία αλλά παράταση ζωής(το 'πρόβλημα' θα επανέλθει στο άμεσο μέλλον ακόμη πιο μεγάλο) και 2ον υποθηκεύουμε το μέλλον μας ως κράτη και οντότητες, με ένα τεράστιο χρέος που θα βάλει τις επόμενες γενιες σε τεράστιο κίνδυνο.

Ψιλά γράμματα...

Αυτή την άποψη που εξέφρασα μόλις χτες, έχω την εντύπωση πως θα την κουβαλάμε για αρκετά χρόνια.

Καταρχάς, πολλές φορές, έχουμε πει για το easy - cheap credit. To Παγκόσμιο Τραπεζικό Σύστημα, κάθε φορά που η κατάσταση επρόκειτο να του ξεφύγει από τα χέρια, έριχνε τα επιτόκια. Και τύπωνε χρήμα. Έτσι έγινε το 1990 με την Ιαπωνία, έτσι το 2000 με τα dot.coms έτσι και τώρα.

Πρόκειται για ένα μπαλόνι, όμως, το οποίο συνεχώς φουσκώνει (expansions) για λίγο ξεφουσκώνει (contractions.
/recessions) και ξανά φουσκώνει, λίγο περισσότερο από πριν. Άρα, αυτό το μπαλόνι, στην πάροδο των ετών, γίνεται ολοένα και μεγαλύτερο. Και τα μέτρα, για να μην σκάσει, ολοένα και πιο "χοντροκομμένα".
Ας δει κάποιος την πορεία των πραγμάτων τα τελευταία 20 χρόνια: Το 1990, η 2η μεγαλύτερη (τότε) οικονομία, η Γιαπωνέζικη, μπαίνει σε deflationary status. Είναι η μόνη που δεν ακολουθεί την "έκρηξη"των 90's, η μόνη που σημειώνει μείωση των τιμών των ακινήτων σε μια περίοδο εκτίναξης, η μόνη που απέχει παρασάγας το 2000 από τα χρηματιστηριακά της υψηλά του 1990, και αυτή τη στιγμή ειναι 75% κάτω από αυτά, (18 χρόνια μετά), κλπ. Ρίχνει τα επιτόκια (και αυξάνει την ρευτότητα) στο ανήκουστο 0%.

Το 2000, η Αμερικάνικη Οικονομία, κλυδωνίζεται από την Τεχνολογική Φούσκα. Με τις γνωστές συνέπειες.
Ο μέγας μαέστρος Greenspan ρίχνει άμεσα τα επιτόκια στο 1% και γεμίζει με χρήμα το σύμπαν. Με τις γνωστές συνέπειες. Carry Trade + Αμερικάνικα Επιτόκια = Φούσκα Παντού, 2007.

Τώρα, που ο κύκλος στενεύει και από κύκλος 10ετίας έγινε 7ετίας, που το μετά την 2η δύναμη, την 1η, τώρα το ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ σύστημα μοιάζει με έναν κοιλιόδουλο που έχει φάει τόσο πολύ που δεν μπορεί να περπατήσει, η FED, τι κάνει; Οι Κεντρικές Τράπεζες τι κάνουν; Ανοίγουν - πραγματικά - τις κάνουλες, δίνοντας κι άλλα χρήματα όπου να'ναι, όσο - όσο. Τον μπουκώνουν ακόμα περισσότερο!

http://www.bloomberg.com/apps/news?p...44o&refer=home
http://www.bloomberg.com/apps/news?p...cbI&refer=home

Προσέξτε κάτι για το 2ο Link.

Γαλλία, Γερμάνια, Ολλανδία, Αυστρία και Ισπανία δίνουν €1,3 τρις στο Ευρωπαϊκό version του BailOut. Άμεσα.
Τι μ' ενδιαφέρει;

Το σύνολο των οικονομικών ενισχύσεων που έχει λάβει η Ελλάδα τα τελευταία 20 χρόνια από την Ευρώπη, είναι €90 δις (δες εικόνα). Ό,τι πήραμε από όλη την Ευρώπη σε 20 χρόνια, οι Τράπεζες το παίρνουν από 5 χώρες σε μία εβδομάδα επί 15 φορές περίπου. Και η αμέσως επόμενη σκέψη είναι: Αν (ΑΝ λέμε) στο μέλλον, κάποιες από τις "επιχορηγούμενες" τράπεζες ή αυτές στις οποίες τα κράτη αναλαμβάνουν πακέτα μετοχών και συμμετοχή, ΑΝ πτωχεύσει/ουν, τι θα γίνουν τα χρήματα που δόθηκαν.
Απάντηση. ....

Και καλά, θα αναρωτηθεί κάποιος: Τι είναι αυτά τα χρήματα, από που προέρχονται, πως δίνονται απεριόριστα από Κεντρικές Τράπεζες και Κράτη; Δεν υπάρχει μέτρο; Δεν υπάρχει έλεγχος; Δεν υπάρχουν κανόνες;

Απάντηση: ΟΧΙ αγαπητοί μου. Από το 1973, η απάντηση είναι ΟΧΙ.

Το τι συνέβη τότε και τι πληρώνουμε σήμερα (και θα συνεχίσουμε), είναι το αντικείμενο της κουβέντας που ανοίγει από τούδε, σιγά - σιγά. Είναι ΤΟ πρόβλημα. Είχα πει πως ενόψει μιας ανάκαμψης στις αγορές, αυτό θα γινόταν ευκολότερα.

Αυτό, λοιπόν θα συμβεί εντός της εβδομάδας τούτης και σταδιακά, διότι το θέμα, η έρευνα και τα συμπεράσματα είναι μεγάλα και καυτά...
Μην το χάσετε

Εν τω μεταξύ, ας μείνουμε με την σημερινή "ευφορία" που υπερκαλύπτει 'ειδησούλες΄ του τύπου

α. ότι την τελευταία εβδομάδα στην χρεωκοπείσασα Ισλανδία γίνεται κυριολεκτικά "του σούπερ μάρκετ" αφού οι άνθρωποι τρέχουν να προμηθευτούν ότι μπορούν καθότι υφίσταται κίνδυνος παύσης των εισαγωγών. http://www.bloomberg.com/apps/news?p...d=aVFtDRGwcc50

β. ο Bill Gates μιλάει για "βαθιά ύφεση" που 'έρχεται' και 9% ανεργία.
http://www.bloomberg.com/apps/news?p...Yk4&refer=home
Τι μ' ενδιαφέρει; Πριν 8 (οκτώ) ημέρες, ο ίδιος "ο πλουσιότερος άνθρωπος" (δηλ. σου λέει ο μάγκας ο δημοσιογράφος: ' αυτός ξέρει') δήλωνε ότι ΔΕΝ (δεν) υπάρχει κίνδυνος για μεγάλη ύφεση ή depression... http://www.news.com.au/heraldsun/sto...68-664,00.html
Oi 8 μέρες που άλλαξαν τον Βασίλη Δελαπόρτα.

γ. Η κ. Nancy Pelosi η Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων, ζητά και νέο "Stimulus Act" - το 1ο δεν αρκεί...
http://www.bloomberg.com/apps/news?p...3NI&refer=home
Δεν έχουν περάσει παρά 10 ημέρες, από το 1ο. Την ίδια στιγμή, το ΤΡΕΧΟΝ ΕΛΛΕΙΜΑ των ΗΠΑ (φέτος μόνον) ξεπερνά τα $2 τρις... Φ-έ-τ-ο-ς
Είναι το 12,5% του ΑΕΠ τους. 2 φορές μεγαλύτερο από το προηγούμενο ετήσιο έλλειμα. Αυτές οι μακροικονομικές επιπτώσεις, πως να αγνοηθούν;
http://www.bloomberg.com/apps/news?p...d=anUDEEEP1_M0

δ.Γαλλία, Γερμανία, Σουηδία, Αυστραλία, Αγγλία, Ν. Ζηλανδία, Εμιράτα, Νορβηγία μόνο σήμερα προσωρούν σε "κρατικοποιήσεις" ("μερικές"...)

Μέχρι την επόμενη ενημέρωση σας καληνυχτώ (ή καλημερίζω) με το ακόλουθο της προηγούμενης εβδομάδας

thomass έγραψε:
Σκεφτείτε επίσης ΑΝ πχ ο S&P την επόμενη ή την μεθεπόμενη εβδομάδα έβγαζε μια άνοδο 200 μονάδων, πως θα αντιδρούσατε. Θα ήταν τα πράγματα ΑΚΡΙΒΩΣ ίδια με σήμερα;

______________

υγ. όπως ίσως θα πληροφορηθήκατε από την στήλη του Δημήτρη στο FmVoice, οι δημοσιεύσεις εδώ θα αναπαράγονται στο http://epicurus2day.blogspot.com/200...1_archive.html μία μέρα μετά από εδώ - εκτός αν υπάρχουν βίντεο.

Όσο για τον Δημήτρη τα λόγια του είναι βραβείο. Απλά ευχαριστώ.







Κυριακή, 12 Οκτώβριος 2008

SENTIMENT by Tradenews - Κυρ Οκτ 12, 2008 5:31 pm

To Σαββατοκύριακο μας κυλάει ήρεμα, εν Ελλάδι.
Την ίδια στιγμή η κρίση, είναι και επίσημα εδώ.

Προ ολίγου σε άρθρο της η Wall Street Journal αναφέρει ότι η Γερμανική Κυβέρνηση ετοιμάζεται να κρατικοποιήσει "μερικώς" τράπεζες, με "σχέδιο" ύψους €300-400 δις (!) ενώ ήδη την προηγούμενη εβδομάδα οι Βρετανοί ανακοίνωσαν αντίστοιχη 'πρωτοβουλία' περί τις 450 δις λίρες...
Ποιοι "πνίγονται"; Η ΗΒΟS (η μεγαλύτερη τράπεζα 'ενυπόθηκων' δανείων)και η Royal Bank of Scotland (ETE της Σκωτίας), η Barclays και η Lloyds...
Προσανατολίζονται δε - ιδέα Μπερλουσκόνι - να κλείσουν τις αγορές "για λίγες ημέρες", οι Άγγλοι μάλλον θα είναι κλειστοί την Δευτέρα.

http://business.timesonline.co.uk/to...cle4926316.ece

http://online.wsj.com/article/SB122375628816026123.html

http://online.wsj.com/article/SB122375258121026119.html

Ενώ η Αμερικάνικη Κυβέρνηση ήδη δια Paulson ("the greatest economic boom ever", αυτό εννοούσε 'Boom'), ανακοίνωσε αυτό που λέγαμε την Παρασκευή για αγορά "ποσοστών" σε Τράπεζες. Την ίδια στιγμή άσχημα είναι τα πράγματα για την Morgan Stanley. Και στην Αυτοκινητοβιομηχανία, GM και Chrysler πάνε για συγχώνευση. "Συζητάνε".

Οι πολιτικοί προσπαθούν να σώσουν το τομάρι τους, όχι την οικονομια ή τους πολίτες των κρατών τους. Πάνω στον πανικό, τα τεράστια ποσά που δαπανώνται για να "σώσουν" αυτούς που καταρρέουν, εκλαμβάνονται ως "απαιτούμενη κίνηση" από τους πολίτες. Δεν καταλαβαίνουμε ότι δίνοντας δις για να κρατήσουμε στην ζωή με σωληνάκια όσους αποβιώνουν (ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΔΕΝ ΛΥΝΕΤΑΙ ΜΕ ΚΑΜΙΑ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ, ΘΑ ΤΟ ΛΥΣΟΥΝ ΜΟΝΟ Η ΦΥΣΗ ΚΑΙ ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΤΗΣ), 1ον δεν προσφέρουμε θεραπεία αλλά παράταση ζωής(το 'πρόβλημα' θα επανέλθει στο άμεσο μέλλον ακόμη πιο μεγάλο) και 2ον υποθηκεύουμε το μέλλον μας ως κράτη και οντότητες, με ένα τεράστιο χρέος που θα βάλει τις επόμενες γενιες σε τεράστιο κίνδυνο.

Ψιλά γράμματα...









Σάββατο, 11 Οκτώβριος 2008

SENTIMENT by Tradenews - Σαβ Οκτ 11, 2008 8:06 pm

Οδηγούμενος από το κουσούρι να διαβάζω τις αστρολογικές προβλέψεις "για το επόμενο έτος" στο τέλος του 'επόμενου έτους'...

Αφιέρωμα στα παιδιά ενός ανώτερου Θεού. Τους "Οίκους".

Εκθέσεις.

(κάντε κλικ για μεγέθυνση)

Γεια χαρά,

Αυτό είναι το πρώτο μου post.
Πραγματικά αυτό άρθρο ήταν πραγματικά συγκλονιστικό.

Αρης